[Verse 1] [Verse 1] เขาปลูกต้นไม้จากไมโครโฟน ทุกคืนมันออกผลเป็นเสียงปรบมือ ผู้คนเก็บผลไม้นั้นกลับบ้าน แล้วเชื่อว่ามันมีรสของความจริง เขาเย็บปีกให้คำว่า "เมตตา" ปล่อยมันบินเหนือศีรษะผู้คน แต่ในบ้านของเขา หน้าต่างทุกบานปิดรับแสง [Pre-Chorus] เวทีเป็นดวงอาทิตย์ เงาจึงยาวกว่าตัวจริง [Chorus] เขาร้องให้แม่น้ำไหลย้อนกลับ ร้องให้ภูเขาก้มศีรษะ ร้องให้ทั้งเมืองเชื่อในหัวใจ แต่เมื่อนกตัวสุดท้ายกลับรัง เหลือเพียงรองเท้าคู่หนึ่ง ที่ไม่เคยเดินกลับบ้าน [Verse 2] เสื้อคลุมของเขาตัดจากคำว่า "เพื่อทุกคน" ด้านในบุด้วยความเงียบ ทุกครั้งที่เสียงกีตาร์ผลิบาน รากของมันกลับดูดน้ำจากคนใกล้ตัว เด็กคนหนึ่งวาดรูปครอบครัว แต่เว้นช่องว่างไว้หนึ่งที่ ลมพัดผ่านกระดาษแผ่นนั้น เหมือนรู้ชื่อของคนที่หายไป [Bridge] จักรวาลไม่ฟังเนื้อเพลง มันฟังแรงโน้มถ่วงของการกระทำ ดวงดาวไม่รู้จักคำขวัญ แต่รู้ว่าดาวดวงไหน กำลังยุบตัวจากข้างใน [Final Chorus] เขาร้องจนท้องฟ้าเปิดออก ร้องจนผู้คนหลั่งน้ำตา ร้องจนหน้ากากออกดอกเต็มเวที แล้วดอกไม้ทั้งหมด ค่อย ๆ กลายเป็นกระจก สะท้อนใบหน้าที่ไม่เคยร้องเพลงเลย [Verse 1] เขาปลูกต้นไม้จากไมโครโฟน ทุกคืนมันออกผลเป็นเสียงปรบมือ ผู้คนเก็บผลไม้นั้นกลับบ้าน แล้วเชื่อว่ามันมีรสของความจริง เขาเย็บปีกให้คำว่า "เมตตา" ปล่อยมันบินเหนือศีรษะผู้คน แต่ในบ้านของเขา หน้าต่างทุกบานปิดรับแสง [Pre-Chorus] เวทีเป็นดวงอาทิตย์ เงาจึงยาวกว่าตัวจริง [Chorus] เขาร้องให้แม่น้ำไหลย้อนกลับ ร้องให้ภูเขาก้มศีรษะ ร้องให้ทั้งเมืองเชื่อในหัวใจ แต่เมื่อนกตัวสุดท้ายกลับรัง เหลือเพียงรองเท้าคู่หนึ่ง ที่ไม่เคยเดินกลับบ้าน [Verse 2] เสื้อคลุมของเขาตัดจากคำว่า "เพื่อทุกคน" ด้านในบุด้วยความเงียบ ทุกครั้งที่เสียงกีตาร์ผลิบาน รากของมันกลับดูดน้ำจากคนใกล้ตัว เด็กคนหนึ่งวาดรูปครอบครัว แต่เว้นช่องว่างไว้หนึ่งที่ ลมพัดผ่านกระดาษแผ่นนั้น เหมือนรู้ชื่อของคนที่หายไป [Bridge] จักรวาลไม่ฟังเนื้อเพลง มันฟังแรงโน้มถ่วงของการกระทำ ดวงดาวไม่รู้จักคำขวัญ แต่รู้ว่าดาวดวงไหน กำลังยุบตัวจากข้างใน [Final Chorus] เขาร้องจนท้องฟ้าเปิดออก ร้องจนผู้คนหลั่งน้ำตา ร้องจนหน้ากากออกดอกเต็มเวที แล้วดอกไม้ทั้งหมด ค่อย ๆ กลายเป็นกระจก สะท้อนใบหน้าที่ไม่เคยร้องเพลงเลย [Final Chorus]
