Σιωπή… μα η καρδιά μου . Δεν τελειώνει ό,τι ζει μέσα μας. Δεν με φοβίζει πια η σκιά σου, ούτε η ηχώ από όσα χαθήκαν. Πλήρωσα ακριβά το μάθημα, μα έμαθα να περπατώ χωρίς θυμό. Κι αν όλα μοιάζουν στάχτη, η φλόγα μέσα μου καίει ακόμα. Αρνούμαι να πεθάνει η φωνή μας, να γίνει στάχτη η ζεστή αγκαλιά. Αν δεν είμαστε στις ζωές μας, είναι σαν να μην υπάρχουμε πια. Δεν σκάβω πια τα παλιά, τα δάκρυα έγιναν φως στο σκοτάδι. Με τον χρόνο βρήκα γαλήνη, μα η καρδιά ζητά να μείνεις εδώ. Πώς; Δεν ξέρω, μα δεν σωπαίνω. Η αγάπη δεν είναι τέλος, είναι δρόμος. Αν χαθούμε, χάνεται κι η ψυχή μας, κι αυτό το αρνούμαι, το φωνάζω δυνατά. Αρνούμαι να πεθάνει η φωνή μας, να γίνει στάχτη η ζεστή αγκαλιά. Αν δεν είμαστε στις ζωές μας, είναι σαν να μην υπάρχουμε πια. Σιωπή … μα εγώ θα φωνάζω. Γιατί η αγάπη μας δεν είναι στάχτη.
