อีหางด้วน

[Verse 1] เกิดมาในโลกเรียนแต่หัวกับมือ ลืมใจที่ควรอบรมเพาะบ่ม วิชาความฉลาดยิ่งสูงยิ่งพาให้หลง แต่ขาดธรรมค้ำจุนจิตใจให้ตรง [Chorus] โอ้...อีหางด้วน ขาดหางไปไม่สมบูรณ์ ความรู้ล้นฟ้า แต่ใจกลับว่างสูญ ยิ่งฉลาดยิ่งเห็นแก่ตัว ยิ่งสร้างไฟลุกลาม ถ้าขาดหัวใจแห่งธรรม ก็คือหมาหางด้วน [Verse 2] สังคมเต็มไปด้วยหมาปากร้าย เห่าเพื่อผลประโยชน์ ไม่อาย มีทั้งหมาช่วยเห่า ยุยงส่งเสริมกันไป แต่ขาดหมาเลียแผล ที่จะเยียวยาหัวใจ [Chorus] โอ้...อีหางด้วน ขาดหางไปไม่สมบูรณ์ ความรู้ล้นฟ้า แต่ใจกลับว่างสูญ ยิ่งฉลาดยิ่งเห็นแก่ตัว ยิ่งสร้างไฟลุกลาม ถ้าขาดหัวใจแห่งธรรม ก็คือหมาหางด้วน [Bridge] ต่อหางไม่พอ ต้องปลูกหางขึ้นใหม่ ปลูกด้วยความรักผู้อื่น ปลูกด้วยการบังคับใจ สุขที่แท้ คือทำหน้าที่ด้วยใจใส นี่แหละหางงาม ที่หมาแท้ควรมีไว้ [Chorus (Final)] โอ้...อีหางด้วน หากปลูกหางให้สมบูรณ์ ธรรมะจะงอกงาม เติมเต็มใจที่สูญ ฉลาดแล้วมีคุณธรรม โลกจะไม่ร้อนลาม เมื่อหัว มือ และหัวใจ รวมเป็นคนสมบูรณ์ [Outro] จากอีหางด้วน...สู่หมาที่หางงาม