เก้าอี้คว่ำ แก้วแตก ควันลอยช้า ๆ ฉันนับกระเป๋า หนึ่งใบ สองใบ สามใบ ไม่มีใครตอบ โทรศัพท์สว่างขึ้น สว่างขึ้น สว่างขึ้น (กระซิบ) กลับบ้านนะ กลับบ้านนะ [ฮุก (ร้องตะโกนสลับหัวเราะแห้ง ๆ)] ริง—ริง—ริง— ใครยังรออยู่ปลายสาย? ริง—ริง—ริง— ประตูอยู่ที่ไหน? ฮา—อา—อา— เสียงเรียกเข้า ดังยิ่งกว่าดนตรีที่เพิ่งหยุดไป ฉันยกหูฟังของความเงียบ ไม่มีคำพูด มีแต่ลมหายใจของห้องที่ว่างเปล่า ลา ลา ลา วันนี้---พรุ่งนี้---จะเป็นข่าวใน social แต่เสียงเรียกเข้า จะยังดังอยู่ในหัวเรา.
