เทศนาสูตรดับเหตุดับทุกข์ [Intro] เมื่อใจยังมืดมนด้วยความไม่รู้ ชีวิตจึงเวียนวนอยู่ในวัฏสงสาร เหตุและผลถักทอเป็นสายธาร ก่อทุกข์เนิ่นนานในใจผู้คน [Verse 1] จากอวิชชาที่บดบังดวงตา ก่อสังขารปรุงแต่งนานหลายหน วิญญาณรับรู้สืบต่อในกมล นามและรูปก่อผลแห่งตัวตน สฬายตนะเปิดทางแห่งการเห็น ผัสสะเป็นดังประตูแห่งเหตุผล เวทนาเกิดขึ้นกลางใจทุกคน ก่อนตัณหาจะเริ่มต้นครอบงำ [Pre-Chorus] เมื่อความอยากค่อย ๆ งอกงาม ใจก็ติดตามภาพฝันที่สร้างซ้ำ อุปาทานยึดมั่นอย่างจดจำ ภพก็นำสู่การเกิดไม่รู้จบ [Chorus] ดับเหตุ... ดับทุกข์ ที่รุมเร้าใจ เริ่มต้นจากแสงแห่งความเข้าใจ เมื่ออวิชชามลายหายไป โซ่แห่งทุกข์ก็คลายลง ปล่อยวางความอยากที่เกาะกุมจิต ปล่อยชีวิตให้เป็นตามครรลอง เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์ทั้งปวง ใจก็พบความสงบภายใน [Verse 2] ชาติได้เกิดเพราะภพยังดำรง แล้วชรามรณะก็หมุนวนไป โศกและเศร้าก่อทุกข์อยู่ภายใน น้ำตาหลั่งไหลเพราะยึดมั่นถือมั่น คนทั้งโลกต่างวิ่งตามความฝัน ไขว่คว้าสิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่รู้ทัน ยิ่งครอบครองยิ่งกลัวการจากกัน ทุกข์จึงผูกพันอยู่ในใจ [Chorus] ดับเหตุ... ดับทุกข์ ที่รุมเร้าใจ เริ่มต้นจากแสงแห่งความเข้าใจ เมื่ออวิชชามลายหายไป โซ่แห่งทุกข์ก็คลายลง ปล่อยวางความอยากที่เกาะกุมจิต ปล่อยชีวิตให้เป็นตามครรลอง เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์ทั้งปวง ใจก็พบความสงบภายใน [Bridge] เมื่ออวิชชาดับลง สังขารย่อมดับไป วิญญาณ นามรูป คลายสลายจากใจ สฬายตนะ ผัสสะ เวทนาไม่ผูกไว้ ตัณหา อุปาทานก็หายไปพร้อมกัน ไม่มีภพ ไม่มีชาติให้เวียนวน ไม่มีความทุกข์หมองปะปนในความฝัน เหลือเพียงจิตที่รู้ตื่นอยู่ทุกวัน งดงามในแสงธรรมอันนิรันดร์ [Outro] ชีวิตคือบทเรียนแห่งเหตุและผล ทุกข์เกิดขึ้นเพราะเหตุแห่งตน เมื่อรู้ทันต้นทางแห่งกังวล ใจก็พ้นจากห่วงแห่งวัฏจักร ดับเหตุ... ดับทุกข์... ดับความหลงมัวเมา ปล่อยใจเบาสู่ความจริงอันประจักษ์ ปฏิจจสมุปบาทคือธรรมอันประจักษ์ นำใจให้รู้จัก... ทางแห่งความพ้นทุกข์
