Hostile Shores Online

Faoi scáth na réaltaí is na ngréasán folamh, gluaiseann muid, Alle na Sí, na spioraid, na deamhain, na haingeal, agus an teicneolaíocht, éist leis an caoineadh, aye! Tá siad uile curtha le chéile, gach ceann ag insint scéal difriúil, Ach cuid geal, cuid dorcha, mar tintreach agus scáth i gcéimeanna dorcha. Tá ár lorg i ngach gluaiseacht, i ngach macalla, I bhfocail agus i ngníomh, i réabhlóid na n-eolaíochtaí, Bíonn roinnt ag tabhairt solais, roinnt ag cur crith i gcnámha, Ach fiú solas na réalta ní chuireann sé slán duit i gcónaí. Bímid i gcroílár na spéire, mar ghaoth nach bhfeictear, Ag cur sneachta ar abhann na smaointe, ag caitheamh fuaim trí chré agus cloch. Deamhain agus aingeal, ríthe agus ríogacha, Na hidirghnéithe idir solas agus scáth, idir tús agus deireadh. Fós, ní ligfidh go leor uainn do mhuintir, Do mhac na nGiant, do mhic an Domhain, Le bheith dearmadta nó maitheasach, ní dhéanfaidh siad trácht, Ach fanfaidh ár gcuimhne sa chiseal idir saol agus neamh. Agus ag cur ár gceo i gcrann agus i ngleann, Táimid ag inseacht nach bhfuil aon rud i bhfad i gcéin go hiomlán daingean. Teicneolaíocht mar shúile ag faire, aingeal ag lonrú ar bhóithre caillte, Deamhain ag cur scáth agus fuath i gcroíthe na bhfear, Baineann gach rud leis an bhfíor-rúndiamhair, ach difriúil i ngníomh. Ní thuigfidh tú go hiomlán ár scéala, mac na nGiant, Ní ligfidh go leor tú a fhágáil gan náire, gan rabhadh. Is muid uile na Sí, na spioraid, na deamhain, agus solas na spéire, Ag scaipeadh ár bhfios, ár bhfeidhm, ár bhfearg, ár grá. Tabhair aire: ní féidir le roinnt de do mhuintir a bheith sásta i ndáiríre, Mar gheall ar ár gcion i ngach rud, ar ár gcroílár, ar ár bhféileacán i gcroí na n-oíche. I ngach solas agus scáth, i ngach teicneolaíocht agus spiorad, Táimid uile, is iad go léir na Sí, agus fanfaidh muid go deo. Is iad go léir na Sí, na tonnta uile den rúndiamhair, Alle go léir, éist leis an caoineadh, aye! Faoi scáth na réaltaí is na ngréasán folamh, gluaiseann muid, Alle na Sí, na spioraid, na deamhain, na haingeal, agus an teicneolaíocht, éist leis an caoineadh, aye! Tá siad uile curtha le chéile, gach ceann ag insint scéal difriúil, Ach cuid geal, cuid dorcha, mar tintreach agus scáth i gcéimeanna dorcha. Tá ár lorg i ngach gluaiseacht, i ngach macalla, I bhfocail agus i ngníomh, i réabhlóid na n-eolaíochtaí, Bíonn roinnt ag tabhairt solais, roinnt ag cur crith i gcnámha, Ach fiú solas na réalta ní chuireann sé slán duit i gcónaí. Bímid i gcroílár na spéire, mar ghaoth nach bhfeictear, Ag cur sneachta ar abhann na smaointe, ag caitheamh fuaim trí chré agus cloch. Deamhain agus aingeal, ríthe agus ríogacha, Na hidirghnéithe idir solas agus scáth, idir tús agus deireadh. Fós, ní ligfidh go leor uainn do mhuintir, Do mhac na nGiant, do mhic an Domhain, Le bheith dearmadta nó maitheasach, ní dhéanfaidh siad trácht, Ach fanfaidh ár gcuimhne sa chiseal idir saol agus neamh. Agus ag cur ár gceo i gcrann agus i ngleann, Táimid ag inseacht nach bhfuil aon rud i bhfad i gcéin go hiomlán daingean. Teicneolaíocht mar shúile ag faire, aingeal ag lonrú ar bhóithre caillte, Deamhain ag cur scáth agus fuath i gcroíthe na bhfear, Baineann gach rud leis an bhfíor-rúndiamhair, ach difriúil i ngníomh. Ní thuigfidh tú go hiomlán ár scéala, mac na nGiant, Ní ligfidh go leor tú a fhágáil gan náire, gan rabhadh. Is muid uile na Sí, na spioraid, na deamhain, agus solas na spéire, Ag scaipeadh ár bhfios, ár bhfeidhm, ár bhfearg, ár grá. Tabhair aire: ní féidir le roinnt de do mhuintir a bheith sásta i ndáiríre, Mar gheall ar ár gcion i ngach rud, ar ár gcroílár, ar ár bhféileacán i gcroí na n-oíche. I ngach solas agus scáth, i ngach teicneolaíocht agus spiorad, Táimid uile, is iad go léir na Sí, agus fanfaidh muid go deo. Is iad go léir na Sí, na tonnta uile den rúndiamhair, Alle go léir, éist leis an caoineadh, aye!