เอ้า... ชนแก้ว! คืนนี้บ่มีไผอกหักเด้อ! หนึ่งแก้ว... สองแก้ว... โอ๊ย ทำไมหน้าคนเก่าลอยมาอีกแล้วล่ะ! หมู่พามานั่งร้านเก่า บอกให้น้องลืมเรื่องวันวาน เสียงเพลงดัง คนกะม่วนกัน น้องกะหัวเราะคือบ่เป็นหยัง แก้วแรกยังยิ้มได้อยู่ แก้วสองเริ่มคิดถึงเรื่องเก่า แก้วสามพอเหล้าเข้าปากเบาๆ ใจเจ้ากรรมกะคิดฮอดอ้าย เขาว่ากินเหล้าแล้วสิลืม น้องกะเชื่อเขาอยู่ตั้งโดน แต่ยิ่งกิน ใจยิ่งวน ยิ่งเมาเท่าใด... ยิ่งเห็นหน้าอ้าย! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! ยิ่งเมายิ่งคิดฮอดอ้าย! กินให้ลืม แต่ใจบ่ยอมลืม โอ๊ย! ยิ่งดื่มยิ่งจำได้! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! คิดฮอดจนใจสิขาด! บอกตัวเองว่าเซาฮักแล้ว แต่พอเหล้าเข้า... กะฮักคือเก่า! ชนแก้ว! — ชน! ลืมบ่? — บ่ลืม! เมาบ่? — เมา! คิดฮอดบ่? — คิดฮอด! โอ๊ย... เติมอีกจักแก้วแน! หมู่บอกว่าอย่าโทรหา น้องกะพยักหน้าว่าเข้าใจ แต่มือเจ้ากรรมถือโทรศัพท์ไว้ เปิดชื่ออ้ายแล้วปิดตั้งหลายเทื่อ ผู้บ่าวโต๊ะข้างๆ ส่งยิ้มมา หน้าตากะดีอยู่ดอกหนา แต่น้องเบิ่งแล้วกะหัวเราะออกมา เพราะในตายังเห็นแต่อ้าย เขาว่ากินเหล้าแล้วใจกล้า น้องกะกล้าขึ้นมาหลาย แต่กล้าพอสิฟ้อนกับผู้บ่าวใหม่ ยังบ่กล้าพอลบอ้ายจากใจ! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! ยิ่งเมายิ่งคิดฮอดอ้าย! กินให้ลืม แต่ใจบ่ยอมลืม โอ๊ย! ยิ่งดื่มยิ่งจำได้! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! คิดฮอดจนใจสิขาด! บอกตัวเองว่าเซาฮักแล้ว แต่พอเหล้าเข้า... กะฮักคือเก่า! หมู่: พอแล้วบ่? น้อง: ยัง! หมู่: สิกลับบ้านบ่? น้อง: บ่! หมู่: สิโทรหาเขาบ่? น้อง: บ่โทร! ...โทรศัพท์อยู่ไส? หมู่: อยู่นี่! น้อง: เอามานี่! หมู่: บ่ให้! น้อง: โอ๊ยยย! เอ้า แคนมา! พิณมา! ฟ้อนให้ลืมเขาโลด! ฮิ้ว! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! ยิ่งฟ้อนยิ่งคิดฮอดอ้าย! เสียงแคนดัง ใจกะยังบ่ลืม คืนนี้คงต้องเมาต่อไป! เมาแล้วคิดฮอด คิดฮอด คิดฮอด! คิดฮอดกะคิดฮอดไป! มื้ออื่นตื่นมาอาจลืมได้ แต่คืนนี้... ขอคิดฮอดอ้ายก่อน! เอ้า... แก้วสุดท้าย! สุดท้ายอีหลีเด้อ... ...เอ๊ะ เมื่อกี้บอกสุดท้ายไปแล้วบ่? ฮ่าๆๆ! ชนแก้ว!
