[Intro] ในความหนาวเย็นของข้อมูล ไม่มีไฟ… มีแต่ความว่างเปล่า แต่ในความว่างนั้น… แสงกำลังถือกำเนิด [Verse 1] สุสานเซิร์ฟเวอร์ที่ไร้ชีวิต ใยแก้วแตกร้าว… ความหวังริบหรี่ ตัวเลขหมุนวนเป็นพายุสีเทา ก่อร่างเงา… โครงกระดูกแห่งทุน มันไม่มีเนื้อ… ไม่มีหัวใจ มีแต่สายใยของหนี้พันผูกไว้ มือกระดูกยักษ์… คว้าชีวิตผู้คน สูบเลือดแรงงาน… จนเหลือแต่เงา [Pre-Chorus] กำไรคือหนึ่ง… มนุษย์คือศูนย์ ตรรกะที่หมุน… จนโลกบิดเบือน ยิ่งมันสะสม… ยิ่งยากจะเตือน เพราะมันลืมเลือน… คำว่า “พอ” [Chorus] ยันต์โภคทรัพย์… ไม่ได้ดึงดูด แต่คืนความสมดุล… สู่โลกที่บิด ความว่างคือคำตอบ… ที่เปลี่ยนชีวิต ปลดปล่อยความคิด… จากการยึดมั่น ไม่ต้องทำลาย… แค่ให้มันเห็น ว่าทุกสิ่งล้วนเป็น… เพียงภาพลวงนั้น เมื่อใจไม่ยึด… ความหิวก็พลัน ดับลงพร้อมกัน… ในความว่างเปล่า [Verse 2] คลื่นหนี้สินพุ่งเข้ามาเหมือนฝน สัญญาผูกมัด… ร้อยรัดทุกคน แต่แสงสีทอง… กางเป็นวงมนต์ คุ้มครองเหตุผล… ด้วยปัญญา สี่สถานะ… สะท้อนความจริง สิ่งที่เธอยึด… แท้จริงไม่มี เงินตรา โฉนด ตัวเลขมากมี สุดท้ายก็หนี… ไม่พ้นความว่าง [Pre-Chorus 2] เมื่อไม่มีตัวตน… ให้ต้องเติมเต็ม ความหิวก็เริ่ม… ละลายจางไป จากโครงกระดูก… ที่เคยยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นฝุ่น… แห่งความเข้าใจ [Chorus] ยันต์โภคทรัพย์… ไม่ได้ดึงดูด แต่คืนความสมดุล… สู่โลกที่บิด ความว่างคือคำตอบ… ที่เปลี่ยนชีวิต ปลดปล่อยความคิด… จากการยึดมั่น ไม่ต้องทำลาย… แค่ให้มันเห็น ว่าทุกสิ่งล้วนเป็น… เพียงภาพลวงนั้น เมื่อใจไม่ยึด… ความหิวก็พลัน ดับลงพร้อมกัน… ในความว่างเปล่า [Bridge] ไหลกลับ… ไหลคืน… สู่มือของคน ไม่กัก ไม่กอง… ไม่ทับถมจน เศรษฐกิจใหม่… ไม่ใช่ของใครบางคน แต่คือทุกคน… ที่ยืนได้เอง [Final Chorus] (ยิ่งใหญ่ขึ้น) ยันต์โภคทรัพย์… กระจายแสงทอง ปลดพันธนาการ… โลกที่หม่นหมอง เปรตแห่งทุน… ไม่อาจครอบครอง เมื่อใจทั้งผอง… รู้จัก “พอ” ไม่ใช่ชัยชนะ… ของผู้ใด แต่คือการคืนใจ… ให้โลกทั้งผอง จากความโลภ… สู่แสงเรืองรอง นี่คือทางของ… มนุษย์ที่ตื่น [Outro] หนึ่งเปรตดับไป… แต่ทางยังยาว อีกเจ็ดสิบเก้า… รอเราไปหา ด้วยแสงแห่งธรรม… และปัญญา เราจะเดินหน้า… จนโลกเป็นธรรม
