(INTRO — wiatr, delikatny fortepian, odległy dźwięk dzwonków, pojedyncza wiolonczela): Minęło tyle zim...że przestałam liczyć. Zmieniły się ulice. Zmieniły domy. Zmieniłam się ja. A jednak tej nocy...kiedy śnieg zasypał drogę, moje serce pamiętało, dokąd wracać. Mimo upływu czasu. (ZWROTKA I — spokojny kobiecy wokal, fortepian): Walizka cicho przy mych nogach, za szybą grudzień gasi dzień. Mijam miasta, światła, pola, których dawno nie widziałam już. Coraz mniej znajomych ulic, coraz więcej dawnych chwil. Jakby każda biała droga prowadziła tam, gdzie kiedyś zaczynał się mój świat. Pamiętam płot przy starej bramie. Drzewo większe wtedy ode mnie. I ślady małych butów w śniegu... które kiedyś należały do mnie. (PRE-CHORUS — wchodzą delikatne smyczki): Możesz odejść bardzo daleko. Możesz zbudować tysiąc nowych miejsc. Ale są drogi, których serce nigdy nie zapomina. (REFREN — szeroki, emocjonalny): Idę po śladach na śniegu, choć dawno przykrył je czas. Do drzwi, które znały mój śmiech, zanim nauczyłam się żegnać. Idę po śladach na śniegu, przez wszystkie minione lata. Bo czasem trzeba odejść daleko, żeby zrozumieć... że gdzieś przez cały ten czas czekał na ciebie dom. (ZWROTKA II — gitara akustyczna, fortepian, subtelne dzwonki): Autobus skręca przy kapliczce. Jeszcze zakręt. Jeszcze las. Rozpoznaję starą drogę, chociaż śnieg odmienił cały świat. Tam biegaliśmy na sankach. Tutaj zgubiłam rękawiczkę. A pod tamtym wielkim świerkiem wierzyłam kiedyś, że Mikołaj naprawdę potrafi znaleźć każdy dom. Uśmiecham się sama do siebie. Jak niewiele trzeba, żeby człowiek na kilka sekund znów został dzieckiem. (REFREN): Idę po śladach na śniegu, choć dawno przykrył je czas. Do drzwi, które znały mój śmiech, zanim nauczyłam się żegnać. Idę po śladach na śniegu, przez wszystkie minione lata. Bo czasem trzeba odejść daleko, żeby zrozumieć... że gdzieś przez cały ten czas czekał na ciebie dom. (BRIDGE — muzyka niemal zanika, zostaje fortepian i wiolonczela): A jeśli wszystko będzie inne? Jeśli stół wyda się mniejszy? Jeśli rodzice będą mieli więcej srebra we włosach? Jeśli moje stare miejsce przy stole już nie będzie moje? Zatrzymuję się przed bramą. I wtedy... w oknie zapala się światło. Drzwi otwierają się, zanim zdążę zapukać. I słyszę: — Jesteś. Tylko jedno słowo. A wystarczyło. (REFREN FINAŁOWY — pełna orkiestra, delikatny chór): Znalazłam ślady na śniegu, choć prawie zabrał je czas. Prowadziły przez moje dzieciństwo aż tutaj... pod znajomy dach. Nie trzeba było drogowskazów. Nie trzeba było żadnych map. Bo są miejsca, do których po latach prowadzą nas nie drogi... lecz serca. (CODA — fortepian, trzask kominka, odległe rozmowy domowników): Zdejmuję płaszcz. Walizka zostaje przy drzwiach. W domu pachnie herbatą, drewnem i czymś jeszcze... czymś, czego nie czułam od bardzo dawna. Patrzę na stare ściany. Na schody. Na fotografie. I myślę: dom naprawdę na mnie czekał. (szept): Tylko dlaczego... wydaje się taki cichy?
