Ucz nas Franciszku prostych dróg…! Patrzył w oczy starym drogim ludziom. Wydawało mu się, że widział w nich całych świat. Jedną tunikę miał na sobie, a serc tak wiele jak gwiazd… Refren: Ucz nas Franciszku prostych dróg, by dar serca składać u Bożych stóp! By w każdym bracie widzieć Ciebie, ucz nas Franciszku oddanych rąk. Pragną miłości i dar chleba, a nie chcą pustych słów… By nasze życie było pieśnią, którą zanuci razem z nami Bóg. Wystąpił z wiatrem ponad wzgórzem, z ptakami dzielił chleb. Przy polnym źródle, przy studni ciszy, słuchał jak mówi do nich Bóg. Gdy wszystko zabrał, został pokój. W dłoni promień, w oczach łza. A jednak właśnie w tej nagości, odnalazł pełnię, którą dał Pan. Refren: Ucz nas Franciszku prostych dróg, by dar serca składać u Bożych stóp! By w każdym bracie widzieć Ciebie, ucz nas Franciszku oddanych rąk. Pragną miłości i dar chleba, a nie chcą pustych słów… By nasze życie było pieśnią, którą zanuci razem z nami Bóg. Przez codzienny szary pył i żar kroczył Franciszek ku Nieba bram! A Ty szepczesz cicho: „Wystarczy dar” Uśmiech, kubek wody i mały gest, już w ubogich rodzi się sens! Refren: Ucz nas Franciszku prostych dróg, by dar serca składać u Bożych stóp! By w każdym bracie widzieć Ciebie, ucz nas Franciszku oddanych rąk. Pragną miłości i dar chleba, a nie chcą pustych słów… By nasze życie było pieśnią, którą zanuci razem z nami Bóg.
