[Verse 1] เมื่อวานเรายังหัวเราะด้วยกัน ยังส่งข้อความเหมือนไม่มีอะไร วันนี้กลับมองหน้ากันไม่ติด เหมือนคนละโลกในคืนเดียว ใคร ๆ ก็บอกว่ามันเปลี่ยนเร็ว เหมือนพายุที่มาโดยไม่เตือน แต่ฉันรู้ดี...มันไม่ใช่อย่างนั้น ฝนเริ่มตกตั้งแต่นานแล้ว [Pre-Chorus] คำที่ไม่ได้พูด ความรู้สึกที่ไม่ได้ฟัง รอยร้าวเล็ก ๆ ทุกวัน ไม่มีใครก้มลงมอง [Chorus] ไม่ใช่วันนี้...ที่เราไม่เข้าใจกัน มันสะสมมาตั้งนาน จากคำเล็ก ๆ ที่ปล่อยผ่าน จากแผลเล็ก ๆ ที่ไม่เคยรักษา ไม่มีระเบิดลูกไหน ดังขึ้นเพราะประกายไฟครั้งเดียว มันเกิดจากเชื้อไฟ ที่เก็บไว้...ทุกวัน [Verse 2] เรายิ้มเพื่อจบบทสนทนา แทนที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจ เราบอกว่า "ไม่เป็นไร" ทั้งที่มันไม่เคยเป็นเลย ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ โดยไม่เคยเอ่ยออกมา จนวันหนึ่งความเงียบ พูดดังกว่าคำว่ารัก [Bridge] ถ้าเราหยุดฟังกันตั้งแต่แรก อาจไม่มีใครต้องตะโกน ถ้าเรากล้ายอมรับว่าเจ็บ อาจไม่มีใครต้องจากไป [Final Chorus] ไม่ใช่วันนี้...ที่เราไม่เข้าใจกัน วันนี้แค่วันที่ทุกอย่างล้นออกมา เหมือนเขื่อนที่รับน้ำมาทั้งปี แล้วแตก...ในคืนธรรมดา คนอื่นเห็นเพียงเสียงสุดท้าย แต่ไม่เห็นความเงียบที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ไม่ได้พัง เพราะวันเดียว... มันค่อย ๆ แตก ทีละคำ...ทีละวัน...ทีละใจ [Outro] บางครั้งการจากลา ไม่ได้เริ่มจากคำว่า "ลาก่อน" แต่มันเริ่มจากคำว่า "ช่างเถอะ"...ที่พูดซ้ำ ๆ มานาน
