Los grands ausèths negus

Que son los grands ausèths negus. Qu’ei aquiu on son enterrats. Que son immens. Non’c poderàs pas véder tot, Lo lor còs qu’ei amagat devath la tèrra. Que son los grands ausèths negus. Que son estretz. Que son pacients. Que son mes negus qu’ua nuèit shens lua. En secret, que’n vesan espèr. Que son los grands ausèths negus. En secret que’n vesan espèr de s’envòler un dia. O benlèu un ser. Que’n vesan espèr de’s tornar trobar. N’an jamei conegut d’autes. Que son los grands ausèths negus. Qu’estan aquiu, amagats dens l’ombra. Un dia que partiràn. Un dia quan la tèrra’s rompeish. E la nuèit ne la poderà pas mei reparar. Que son los grands ausèths negus. Ne son pas migrators. Que hican lo cap hòra de tèrra. Com flors a la prima. Non saben pas quitament se an alas. Que son los grands ausèths negus. Que’ns escotan passar lo pont en silenci. Que’ns entenen préner. Que s’asseguran que respectam lo protocòle. Que non’us vesèm pas qu’en arremembres. Aquestes grands ausèths negus, Que’n an las plumas pleinas de tèrra, Ne saben pas çò qu’an lo dret d’espèrar, E que vedon passar amors fugidissas los dias de nuèits shens lua. E pui que suspiiran.