Køld jörð liggr undir fótum várum, ok engi leið er til baka nú. Andar ganga hljótt í gegnum oss, ok forn orð vakna, þögul enn. Blóð man þat er vér eitt sinn váru, áðr en heimr tók sér fasta mynd. Vér göngum þar sem raddir deyja, en kraftrinn stendr þar enn. Rís upp ok stíg fram, því engi snýr héðan. Rís upp ok stíg fram, því kallat er á oss. Vér stöndum saman ok vér sigrum, ok vér föllum aldregi. Vér berum þat er lifnar í djúpi oss, ok spor vár ganga enn. Engi endir er oss ætlaðr, ok engi miskunn heldr oss niðr. Sjá mik ok heyra mik, því ek var hér fyrr. Finn þat ok ber þat, því þat deyr aldri. Rís upp ok stíg fram, ok heyr oss nú. Rís upp ok stíg fram, því vér erum hér. Rís upp ok stíg fram, ok engi snýr frá. Ljós brýtr fram í gegnum þungt myrkr, en vér víkjum aldregi af vegi. Máttur heldr oss fast saman, í því er engi maðr skilr. Vér erum meir en hold eitt, meir en raddir ok orð. Þat er lifði áðr í heimi, lifir enn í oss. Þú veizt þat er í þér býr. Þú berr þat er aldregi deyr. Þú ert þat sem vaknar nú. Vér stöndum saman ok vér sigrum, ok vér föllum aldregi. Vér berum þat er vexr í djúpi oss, ok engi má þat stöðva. Engi ótti býr í oss, ok engi bönd halda oss niðr. Vér erum allt þat sem var, ok allt þat sem verðr. Vér minnumst þess er var…
