
## Titel: Waar die Berg die See Ontmoet **(Vers 1)** Ek ry met die kuspad, die venster staan oop, Waar die bries van die Atlantiese oseaan loop. Die mis lê nog laag oor die koue blou baai, Terwyl die meeue hoog bo die hawemure draai. Daar’s ’n polsing, ’n ritme, ’n ou bekende gees, Wat jou siel kom herinner aan wie jy moet wees. **(Koor)** O Kaapstad, jou skoonheid lê diep in my gees, Daar is geen ander plek waar ek liewer wil wees. As Tafelberg sy kombers oor die kranse laat gly, En die ligte van die stad in die aandlig gaan skyn. Waar die berg die see ontmoet en die suidooster waai, Het my hart vir altyd anker gegooi in die baai. **(Vers 2)** Vanaf Seinheuwel se kruin tot in ou Distrik Ses, Vertel elke straatsteen sy eie ou les. Die kleure van Bo-Kaap, die reuk van die see, Is die dinge wat die Moederstad vir jou kom gee. Kalkbaai se hawedyk, Kampsbaai se sand, Jy loop dalk die wêreld vol, maar hier is jou land. **(Koor)** O Kaapstad, jou skoonheid lê diep in my gees, Daar is geen ander plek waar ek liewer wil wees. As Tafelberg sy kombers oor die kranse laat gly, En die ligte van die stad in die aandlig gaan skyn. Waar die berg die see ontmoet en die suidooster waai, Het my hart vir altyd anker gegooi in die baai. **(Brug)** En as die skemer oor die Wynlande daal, En die nag sy eie stories uit die donker kom haal, Weet ek die Kaap sal my altyd bly roep, Met die storms, die vrede, en die see op my stoep. **(Koor)** O Kaapstad, jou skoonheid lê diep in my gees, Daar is geen ander plek waar ek liewer wil wees. As Tafelberg sy kombers oor die kranse laat gly, En die ligte van die stad in die aandlig gaan skyn. Waar die berg die see ontmoet en die suidooster waai, Het my hart vir altyd anker gegooi in die baai. **(Outro)** Anker gegooi... In die skadu van die berg. My Moederstad. Hier hoort ek vir altyd.

