Kjære Solmøy, kan hende eg kjenner deg no, at eg kjenner ditt omsyn, og kjenner di glo. Du kan vere eit lynglimt frå vassdrukken sky. Og den rullande tora forkynning lar by. Du vil kjenne dei vaksne, og barn vil du gle, ved å vekke, så undring og fryd let seg kle. Du gjev akt på det unge, og vekst vil du fri. Du lyt ramme det stolte, du kjenninga mi. Du er vakker og varsom, du tenner ei lett, du har en egen evne til å syne vett. Du har blikk for det såre, og lege du vil. Du er ein draum å elske. Det er så med stil. Og eg lengtar til eg atter får deg å sjå. Heile verda skal vite at det vil eg få, då det er som eg synast: Du er saka mi. Du er sola eg for å sjå har ein viss kvi. Men så er, kjære Solmøy, at rolle å ha ved sitt namn ikkje er kva Vår Herre ein ga som ved sjela er kalla, og som synar smak. Vit at du er meg sjølv, ikkje berre ein sak.
0/500