ฉันเริ่มมองเห็นความเงียบงัน ในแววตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยน คำพูดคำเดิม แต่ฟังดูเหมือน มีบางอย่างซ่อนอยู่ระหว่างเรา เธอไม่ได้บอกว่าเปลี่ยนไป แต่หัวใจฉันรับรู้ได้ทุกคราว ระยะห่างที่มองไม่เห็นระหว่างเรา กลับห่างไกล...ทุกครั้งที่สบตา ฉันพยายามจะไม่คิดอะไร พยายามหลอกหัวใจว่าเธอเหมือนเดิม แต่ยิ่งเธอเงียบงันมากเท่าไร ฉันยิ่งได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง...ที่เริ่มสั่นไหว ฉันยินยอม...ให้เธอห่างไกล ยินยอมให้สายตาเธอไม่เหมือนวันเก่า ยินยอมให้ความรักของเรา ค่อยๆ เบาบางจนเหลือเพียงเงาในความทรงจำ ยิ่งเธอสร้างกำแพงปิดกั้นหัวใจ ยิ่งเธอล็อคประตูไม่ให้ฉันเดินเข้าไป กำแพงของเธอยิ่งแข็งแรงเท่าไร กำแพงในใจฉันกลับพังทลายลงทุกที ฉันยินยอม...แม้ข้างในจะเจ็บเหลือเกิน ยินยอมเผชิญความจริงที่ไม่อยากพบเจอ เพราะฉันยังรัก...แม้รู้ว่าเธอ อาจไม่เหลือที่ตรงนั้นให้ฉันอีกแล้ว ฉันยังจำแววตาในวันนั้น วันที่เธอมองฉันด้วยหัวใจ วันนี้แค่ยืนอยู่ใกล้กันเท่าไร กลับรู้สึกเหมือนอยู่ไกลคนละฟ้า เธอยังคงยิ้มเมื่อเราพบกัน แต่รอยยิ้มนั้นไม่เคยมาถึงข้างใน เธอไม่ได้ผลักฉันให้จากไป แค่ไม่เปิดพื้นที่ในใจให้ฉันเหมือนเดิม และสิ่งที่ทรมานที่สุด ไม่ใช่การที่เธอพูดว่าไม่รักกัน แต่คือการที่ฉันยังอยู่ตรงนั้น ในขณะที่เธอค่อยๆ ถอนหัวใจออกไป ฉันไม่กล้าถามว่าเกิดอะไร กลัวคำตอบจะยืนยันสิ่งที่รู้ จึงยอมเก็บทุกความรู้สึกไว้ข้างใน แล้วทำเหมือนไม่รับรู้...ว่าเธอกำลังไกลออกไป ฉันยินยอม...ให้เธอห่างไกล ยินยอมให้สายตาเธอไม่เหมือนวันเก่า ยินยอมให้ความรักของเรา ค่อยๆ เบาบางจนเหลือเพียงเงาในความทรงจำ ยิ่งเธอสร้างกำแพงบางใสกั้นหัวใจ ยิ่งเธอปิดประตูไม่ให้ฉันเดินเข้าไป กำแพงของเธอยิ่งแข็งแรงเท่าไร กำแพงในใจฉันกลับพังทลายลงทุกที ฉันยินยอม...แม้ข้างในจะเจ็บเหลือเกิน ยินยอมเผชิญความจริงที่ไม่อยากพบเจอ เพราะฉันยังรัก...แม้รู้ว่าเธอ อาจไม่เหลือที่ตรงนั้นให้ฉันอีกแล้ว เธอรู้ไหม...ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย ไม่เคยขอให้เธอรักฉันเท่าที่ฉันรักเธอ แค่อย่าทำให้ฉันต้องยืนอยู่ใกล้ๆ เธอ แล้วรู้สึกเหมือนไม่เคยมีตัวตน แต่เมื่อหัวใจเธอไม่ต้องการฉัน ฉันจะฝืนรั้งเธอไว้เพื่ออะไร หากการรักเธอคือการค่อยๆ สูญเสียหัวใจ ฉันก็คงต้องยอม...แม้ไม่เคยเข้มแข็งพอ ฉันยินยอม...ให้เธอเป็นอิสระ ยินยอมแม้น้ำตาจะรินไหล ยินยอมเป็นคนที่ต้องเสียใจ โดยไม่เรียกร้องให้เธอกลับมา ยิ่งเธอสร้างกำแพงบางใสกั้นหัวใจ ยิ่งเธอทำเหมือนฉันไม่สำคัญอีกต่อไป ยิ่งเธอไม่เหลือช่องว่างให้ฉันเข้าไป หัวใจฉันยิ่งแตกสลาย...โดยไม่มีเสียง ฉันยินยอม...แม้ไม่อยากยอมรับ ว่าคนที่ฉันรักกำลังจะจากไป ยินยอมให้เธอเก็บความรักไว้กับใคร หรือปล่อยมันหายไปกับวันเวลา เพียงแต่ถ้าวันหนึ่งเธอหันกลับมา แล้วพบว่าฉันไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่เคยรักเธอ ฉันแค่เจ็บจนไม่เหลือแรง...จะยืนอยู่ที่เดิม ฉันยินยอม... ไม่ใช่เพราะไม่รัก ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ แต่เพราะกำแพงหัวใจของเธอ แข็งแรงเกินกว่าที่ฉันจะข้ามไป และหัวใจของฉัน... ก็พังลงมากเกินกว่าจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ เพื่อรอเธออีกครั้ง...
