ผ้าขาดฮัก

(Verse 1) เพราะความจนจำทนนุ่งผ้าขาด ไม่สามารถซื้อผ้าไหมมาสวมใส่ ใช้เข็มปะชุนซับผ้าเก่าไว้ข้างใน เพียงหุ้มกายเพื่อไม่ให้อุจาดตา (Verse 2) จะทิ้งไปหรือก็กลายเป็ยขยะ เพิ่มภาระสังคมให้หม่นหมอง อีกทั้งใช้เตือนสติไม่ให้คะนอง นี่แหละมรรคอารยะที่เคยเดิน (Verse 3) ยึดแนวศาสดาสอนใช้จากผ้าเก่า บังสุกุลเน่าที่เขาทิ้งตามกองขยะ หรือห่อศพไปทิ้งไว้ในป่าช้านะ เอามาซักล้างตัดเย็บเป็นผ้าห่อกาย (Verse 4) นุ่งห่มผ้าจำต้องระวังฝึกมีสติ ไม่ยึดติดเพื่อสวยงามหรือหรูหรา เพียงกันแดดลมกันหนาวก็สุขอุรา เพื่อเป็นฐานภาวนาบรรบุสัจธรรม (Outro) แม้ผ้าขาดฮักแต่ใจยังเต็ม เดินตามทางที่สอนด้วยศรัทธา ไม่หวังสิ่งใดนอกจากความเป็นจริง ทุกย่างก้าวยังคงเป็นมรรคาของเรา