
Brug van licht
In de schaduw van het hart, waar stilte weent, fluistert zacht verdriet, zo ongekend. Een traan die spreekt, zonder geluid, in het dal waar hoop zich sluit. Laat je tranen stromen, laat ze vrij, ze dragen je door de nacht voorbij. Verdriet is geen val, maar een brug van licht, waar liefde leeft in ieder gezicht. Verdriet weeft draden, breekbaar en fijn, liefde toont haar prijs in stille pijn. Het hart dat breekt in duizend stukjes, maar glanst nog zacht van verloren gelukjes. Laat je tranen stromen, laat ze vrij, ze dragen je door de nacht voorbij. Verdriet is geen val, maar een brug van licht, waar liefde leeft in ieder gezicht. De stilte draagt een nieuwe morgen mee, waar zonlicht breekt door het donkerste zee. Een stem herinnert: je bent niet alleen, in elke schaduw kan liefde ontstaan. In het zwijgen schuilt een diepe kracht, waar woorden falen, spreekt de nacht. Het hart dat breekt, zingt toch zijn lied, van liefde, verlies, en wat niemand ziet. Laat je tranen stromen, laat ze vrij, ze dragen je door de nacht voorbij. Verdriet is geen val, maar een brug van licht, waar liefde leeft in ieder gezicht.

