พิพิธภัณฑ์ของที่ระลึกที่พังแล้ว (The Museum of Broken Hearts)

[Intro: Thumping, punchy bass lines alternate with dark synth sounds featuring lots of reverb.] [Verse 1] เชิญค่ะ... ก้าวเข้ามา ไม่ต้องถอดรองเท้า ที่นี่ไม่มีน้ำตา มีแต่เศษซากของความเหงา ตู้กระจกเบอร์หนึ่ง เห็นไหมนั่นคือ "คำสัญญา" ที่มันเน่าเสีย... เพราะลืมใส่สารกันบูดตอนพูดมา ข้างๆ กันคือ Chat ที่เธอไม่อ่าน ฉันคัดมาอย่างดี ใส่กรอบทองฝังเพชร วางโชว์ไว้ใน Gallery [Pre-Chorus] อย่ามองด้วยสายตาเวทนา... ฉันไม่ได้ขอ ความพังพินาศของฉัน มันแพงจนเธอต้องรอ (Queue) จ่ายค่าเข้าชมมาด้วยความเสียดาย แล้วเงียบปากซะ... ดูโชว์ที่ฉันร่ายรำอยู่บนความตาย [Chorus - Punk energy] ยินดีต้อนรับสู่โชว์... ของคนที่เคยพังพินาศ แผลเป็นบนใจฉัน คือ Limited Edition ที่หาไม่ได้ในตลาด ไม่ต้องมาสงสาร เพราะฉันจะขายตั๋วให้เธอมาดู ความล้มเหลวที่หรูหรา... คือผลงานชิ้นเอกของฉันเอง! (Yeah, it’s my masterpiece! My broken masterpiece!) [Verse 2] โซนถัดไปคือ "ดอกไม้ที่แห้งตาย" จากเดทที่ห่วยแตก ฉันสตัฟฟ์มันไว้เป็นหลักฐาน ของหัวใจที่ร้าวแยก เห็นรอยยิ้มมุมปากนั่นไหม? นั่นไม่ใช่ความฝืน แต่มันคือความสะใจ... ที่ฉันกลับมายืนได้ในทุกคืน ฉัน Curation ทุกความเจ็บ... ให้กลายเป็นความ Aesthetic สวยงามแบบ Error... ไม่ต้องใช้ Logic หรือว่า Magic [Bridge - The music becomes more intense, the guitar sound is trembling [like jagged guitar]. ใครว่าความรักต้องสมหวังถึงจะดูดี? สำหรับฉัน ความพังนี่แหละคือ "Art" ที่มีราศี ฉันไม่ได้เก็บไว้เพื่อลืม... แต่เก็บไว้เพื่อ "ล้ำ" ยินดีด้วยนะ... ที่เธอได้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ (ที่พังๆ!) [Guitar Solo: Raw guitar riffs in a Post-Punk style that's emotionally charged] [Chorus - Punk energy] ยินดีต้อนรับสู่โชว์... ของคนที่เคยพังพินาศ แผลเป็นบนใจฉัน คือ Limited Edition ที่หาไม่ได้ในตลาด ไม่ต้องมาสงสาร เพราะฉันจะขายตั๋วให้เธอมาดู ความล้มเหลวที่หรูหรา... คือผลงานชิ้นเอกของฉันเอง! [Outro - The music slowly loops and fades, accompanied by a confident, almost whispered voice] หมดเวลาเข้าชมแล้วค่ะ... กรุณาเดินออกไปทางประตูทางออก แล้วอย่าลืมทิ้ง "ความรู้สึก" ไว้ที่ถังขยะด้วยนะ... I’m the Curator of my own chaos. [Fade out with heavy synth bass]