[เวอร์ชั่นรำลึกถึง ฮลุน โซโล่ เศร้าแต่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ] [Spoken Word.] “มีนักเดินทางคนหนึ่ง… ที่เคยบอกว่า ชีวิตเขาเริ่มต้นจากศูนย์ แต่เขากลับเดินได้ไกลกว่าคนที่มีทุกอย่าง วันนี้ เขาไม่ได้หายไปไหน… เขาแค่เดินต่อไปกับลม ไปยังอีกฟากฟ้าหนึ่ง ที่ไม่มีขอบเขต และเขายังสอนเราว่า ความฝันที่แท้จริง… ไม่เคยถูกจำกัดด้วยเวลา หรือระยะทาง” [A two-second pause] [Verse 1] ในบ้านไม้เก่าที่กาฬสินธุ์ ย่ายังมองรูปเก่า เสียงหัวเราะของเด็กชายยังลอยอยู่ในสายลม จากเด็กกำพร้าที่ไร้ซึ่งพ่อ สู่หนุ่มผู้ฝันอยากเห็นโลกทั้งใบให้ได้ [Pre-Chorus] “เรามีเวลาไม่มาก… แต่เรามีหัวใจ” คือคำที่ยังก้องอยู่ในทุกก้าวเท้า ทุกลมหายใจที่เขาใช้ไป คือบทเรียนให้คนทั้งโลกกล้าที่จะเดิน [Chorus] ออกเดินทาง… คนเดียวบนทางไกล แบกเป้ใบเก่า ฝ่าลมฝนและความไม่แน่นอน จากทุ่งนาไทยสู่ห้าสิบดินแดน เขาเล่าเรื่องชีวิตคนอื่น ให้เราได้เห็นผ่านสายตา ออกเดินทาง… ให้ไกลกว่าที่ใครเคยฝัน แม้ฟ้าจะพรากร่างกายในวันหนึ่ง แต่รอยเท้าของเขา… จะยังไม่จางหาย [Verse 2] ห้องเช่าสองพัน โรงงานวันละสามร้อย เขายังเก็บทุกบาทเพื่อฝันที่ยิ่งใหญ่ สอบชิงทุนจนเข้าเรียนในรั้วสถาบัน แล้วทิ้งทุกอย่างเพื่อออกไปสัมผัสโลกจริง [Pre-Chorus 2] ทุกคลิป ทุกเรื่องราวที่เขาเล่า คือแสงสว่างให้คนที่ยังกลัวการเดิน คือแสงสว่างให้คนที่ยังกลัวการเดิน เขาสอนว่า… ความจนไม่ได้กำหนดชีวิต แต่การกล้าที่จะก้าว คือสิ่งที่กำหนดชะตา [Chorus] ออกเดินทาง… คนเดียวบนทางไกล แบกเป้ใบเก่า ฝ่าลมฝนและความไม่แน่นอน จากทุ่งนาไทยสู่ห้าสิบดินแดน เขาเล่าเรื่องชีวิตคนอื่น ให้เราได้เห็นผ่านสายตา ออกเดินทาง… ให้ไกลกว่าที่ใครเคยฝัน แม้ฟ้าจะพรากร่างกายในวันหนึ่ง แต่รอยเท้าของเขา… จะยังไม่จางหาย [Bridge] ย่ายังนั่งรออยู่ที่บ้านเก่า แต่ลมที่พัดผ่านทุ่งนา… คือเสียงของเขา “ใช้ชีวิตให้คุ้ม… เดินให้ถึงฝัน” เขาจากไปอย่างนักเดินทาง สงบและเต็มเปี่ยมด้วยอิสรภาพ [Final Chorus] ออกเดินทาง… คนเดียวบนทางไกล เธอไม่ได้จากไปไหนเลย เพราะทุกก้าวที่เราเดินต่อจากนี้ คือการเดินทางที่เขาเริ่มไว้ให้เรา ออกเดินทาง… ให้ไกลกว่าคราวก่อน แม้ร่างกายจะหยุดนิ่งที่ดินแดนไกล แต่จิตวิญญาณนักเดินทาง… จะยังเดินต่อไปตลอดกาล [Outro] แสงไฟเล็ก ๆ ดวงหนึ่ง… ยังลอยอยู่บนฟ้า ในทุกครั้งที่ใครคนหนึ่งกล้าแบกเป้ออกไป
