Σε μια ζωή που ο καθείς καταλαβαίνει Με τα δικά του δεδομένα Και μοτίβα Οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι μέσα στου νου την έντεχνη παγίδα Οι διδαχές και θεωρίες Βρίσκουν χιλιάδες αναθεωρίες και πάντα υπάρχουν και γεννούνται καινούργιου τύπου παρωδίες Ζούμε σε σπίτια πολιτισμένοι σε νόμους αναμορφωμένοι μα των σπηλαίων η συνήθεια δε λέει να φύγει απ' τα στήθια Κατασπαράζουμε τις σάρκες… των συνανθρώπων μας τις βάρκες… βουλιάζουμε μες στα ποτάμια με όλου του μίσους τα πλοκάμια Κενοί σε πνεύμα άρτιοι στο ψέμα καρικατούρες που το παίζουν μούρες… των σύγχρονων καιρών μαϊμούδες Έχουμε χάσει ρυθμό και πνεύμα ζούμε στο εικονικό το ψέμα… και πάμε όλο πιο βαθιά στης μοναξιάς μας τα κελιά… στης κόλασης μας…την κοιλιά Βαρέθηκα να περιμένω σαν ένα κάρβουνο αναμμένο που τσουρουφλίζει την καρδιά μου Και τα χαμένα ιδανικά μου Θέλω να ζήσω στην αλήθεια Που μόνο η αγάπη καταλαβαίνει Μα είναι κι αυτή μέσα στο ψέμα Και στην ψευτομαγκιά πνιγμένη (finale) Δεν έχω δρόμο να ξεφύγω δεν έχω όραμα να φτάσω Καμιά φορά κι εγώ φοβάμαι Μήπως το ψέμα το ξεπεράσω
