[Verse 1] จากเมืองที่มีทุกอย่าง ฉันมาอยู่ในบ้านที่ไม่มีน้ำ จากภาษาที่เคยพูดได้ กลายเป็นคนที่พูดอะไรไม่มีใครฟัง ตอนรักกันมันไม่สำคัญ ว่าเธอกินอะไร ฉันกินอะไร แต่พอมีชีวิตด้วยกัน เรื่องเล็ก ๆ ก็ใหญ่ขึ้นทุกวัน [Chorus] ความรักอย่างเดียวไม่พอ สำหรับคนสองคนที่ต่างกัน หัวใจอาจเต้นพร้อมกัน แต่ชีวิตไม่ได้เดินจังหวะเดียวกัน ความรักอย่างเดียวไม่พอ ต่อให้เคยรักกันมากเท่าไร บางครั้งการเดินจากไป คือสิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด [Verse 2] ฉันเปิดร้านหาเงิน เธอบอกว่าฉันเปลี่ยนไป ฉันพยายามสร้างอนาคต เธอกลับคิดว่าฉันกำลังหนีไป ความหึงหวงเดินเข้ามา นั่งลงตรงกลางระหว่างเรา คำว่า “รัก” ที่เคยหวาน เริ่มฟังเหมือนคำกล่าวหา [Bridge] ฉันไม่ได้เลิกรักเธอ ถึงได้ขับรถออกมา ฉันไม่ได้เกลียดบ้านหลังนั้น ถึงได้ทิ้งมันไว้ข้างหลัง บางทีการจากลา ไม่ได้เกิดจากการหมดรัก [Final Chorus] ความรักอย่างเดียวไม่พอ และเราไม่ผิดที่เป็นอย่างนั้น เธอมีโลกของเธอ ฉันมีโลกของฉัน ความรักอย่างเดียวไม่พอ แต่ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีความหมาย เธอคือคนที่ฉันรักที่สุดคนหนึ่ง แม้ไม่ใช่คนที่ฉันอยู่ด้วยจนวันสุดท้าย [Outro] [Guitar gradually fades out] ฉันกลับไปยังที่เดิม หลายปีต่อมา เธอยังเรียกฉันว่า “ภรรยา” [A moment of silence] บางเรื่องจบไปแล้ว แต่ไม่ได้แปลว่าไม่เคยเกิดขึ้น
