Pont deus Suspiris, Dos Hemisferios

Suu lo Pont de Jaci Cartièr, Lo cap baishat, lo còr pesat, Que'm vedes hèra luenh d'ethèr, L'estiu que hèt, mes eth ivèrn qu'ei ací amagat. Jo n'èi pas tornat, jo n'èi pas sabut, Lo regret que's has com lo vent de l'Atlantique. Tot çò que'ns ligava s'es vanit, Entre noste hèra temps e còr en suspens. En el Puente de los Suspiros, Mi alma se fue con el viento del Pacífico. Te esperé bajo el sol eterno, Pero el invierno llegó solo en mi corazón. Tú no regresaste, y el vuelo fue en vano, El amor quedó atrapado entre el hierro y el sueño. El tiempo pasa, y tu sombra no aparece, Las distancias se alargan, como las promesas. Dos puentes, dos mundos, Un amor que no cruza fronteras. El agua nos separa, pero los recuerdos nos unen, De l'Atlantique au Pacifique, De Montréal hasta Lima, Un soupir et un adiós, Qu'ei lo cant d'ua istòria sens fin. T'i as parlat deus grands ausèths negres, De cap en hons, las aletas clavas. Istòrias, meilèu que tròpas vertadèras, Ne hèm pas d'amor un jòc, que'n sabem la dolor. Que caminàvam a Lima, Canta en mans, mes lo vent que n'a pas tornat, De l'amor, n'avem pas esitet, Mes lo Pont que n'a pas rigat. Recuerdo las aves negras en aquel parque, Sus cabezas grandes, enterradas en la tierra. Jugábamos como niños, pero no fue un juego. Te esperé, te soñé, pero nunca volviste. El amor se ha perdido en los suspiros, El puente de madera cruje bajo el peso, De todo lo que no fuimos. Dos puentes, dos mundos, Un amor que no cruza fronteras. El agua nos separa, pero los recuerdos nos unen, De l'Atlantique au Pacifique, De Montréal hasta Lima, Un soupir et un adiós, Qu'ei lo cant d'ua istòria sens fin. Suu lo Pont de Jaci Cartièr, Lo còr qu'espèra, lo temps qui vira. Ne cantas pas mei, l'ivèrn qu'arriba, Mes suu qui cau, qu'ei lo hèit de t'aimar.