[Intro] (Clarinet Solo in 7/8 rhythm) (Rhythmic strumming of Lute) [Verse 1] Η Ελλάδα είναι ορεινή, ογδόντα τοις εκατό, στην Αλπική την Πτύχωση, ανήκει το σκελετό. Δυο οροσειρές μεγάλες, τη χώρα διαπερνούν, την όψη του αναγλύφου, αυτές συγκροτούν. Η Πίνδος ραχοκοκαλιά, στη Δύση επεκτείνεται, Βόρεια και Νότια, τμήματα διακρίνεται. Ο Σμόλικας ο δεύτερος, σε ύψος ανυψώνεται, δυο χιλιάδες εξακόσια τριάντα επτά χρεώνεται. [Verse 2] Στα βορειοανατολικά, Ροδόπη η αρχαία, με τη Βουλγαρία σύνορο, γεωλογικά σπουδαία. Μα ο Όλυμπος ο κορυφαίος, το ύψος του μετρώ, δυο χιλιάδες εννιακόσια και δέκα επτά θα βρω. Πρώτος Δρυμός Εθνικός, απ’ το τριάντα οκτώ, χλωρίδα και πανίδα, έχει σπάνια σωρό. [Chorus] Οι πεδιάδες είν' μικρές, λίγες αριθμητικά, της Θεσσαλονίκης - Γιαννιτσών, η πιο μεγάλη τελικά. Κι οι κάτοικοι επιλέγουνε, οικισμούς πεδινούς, κάτω από διακόσια μέτρα, τόπους φωτεινούς. (Ώπα!) [Verse 3] Η Πίνδος κλίμα διαχωρίζει, Δύση κι Ανατολή, τις συγκοινωνίες δυσχεραίνει, εμπόδιο είναι πολύ. Σήραγγες κατασκευάζονται, το πρόβλημα να λυθεί, γιατί η ζωή στα ορεινά, δύσκολα θα βρεθεί. Εκεί βιομηχανίες, δεν έχουν υποδομή, στους κάμπους συγκεντρώνονται, και οδική γραμμή. [Verse 4] Όμως τα όρη πλέον, πόλο έλξης αποτελούν, με εναλλακτικό τουρισμό, ανάπτυξη ζητούν. Μονοπάτια Ε τέσσερα, κέντρα χιονοδρομικά, οικονομική άνθηση, προσφέρουν θετικά. Ορεινές περιοχές, αλλάζουνε μορφή, με σεβασμό στη φύση, και νέα διατροφή. [Outro] (Clarinet improvisation fading out) (Violin ending note) [End]
