Człowiek biega, człowiek goni, za iluzją w złotej dłoni, Mądrość w kącie, czeka cicho, a głupota gra na licho. Nie patrzymy w głąb, lecz w lustra, tam ambicja nieco pusta, Przed ekranem dzień nam mija, serce wciąż w pilota wbija. Ach, głupota ludzka, jak szeroki świat, Każdy swoje racje wciąż chce nieść na bat. Nie widzimy gwiazd, choć patrzymy w niebo, Ludzki umysł często zmienia się w placebo. Licytacje wciąż na forach, kto mądrzejszy, a kto chory, Jednym kliknięciem rokujemy wyroki, Zapominamy, że życie to nie mem, lecz kroki. Gdyby mądrość rządziła, świat by zakwitł w swych siłach, Lecz my wolimy plotek kurz, Bo w nich schować łatwiej ból niż słuszny zew dusz. Ach, głupota ludzka, jak szeroki świat, Każdy swoje racje wciąż chce nieść na bat. Nie widzimy gwiazd, choć patrzymy w niebo, Ludzki umysł często zmienia się w placebo. Ale mimo to, w tej głupocie coś pięknego, Każda pomyłka uczy czegoś nowego. Może właśnie w chaosie siła tkwi, By człowiek, na końcu, znalazł sens swych dni.
