Kiedyś zabrakło odwagi, kiedyś wygrał lęk i strach. Kiedyś zamiast zostać bliżej, odchodziłam kolejny raz. Przepraszam, że nie walczyłam, przepraszam za tamte dni. Przepraszam, że nie umiałam zatrzymać tego, co miało być. Czas nie czeka, czas odchodzi, nikt nie cofnie dawnych chwil. Dziś już wiem, że serce prosi, by nie bać się swoich sił. Jeśli kiedyś powiem „kocham”, będę walczyć do końca dni. Nie pozwolę odejść szczęściu, nie zamknę już żadnych drzwi. Będę walczyć, będę walczyć, choćby przyszło iść pod wiatr. Bo gdy serce mówi „zostań”, trzeba umieć przy nim trwać. Nie jestem dla każdego, nie każdy zrozumie mnie. Ale jeśli oddam serce, to prawdziwie, aż po kres. Nie chcę zostać sama z ciszą, z niedopowiedzianym „może kiedyś”. Chcę kochać i być kochaną, zwyczajnie żyć i zwyczajnie śnić. A kiedy przyjdzie ostatnia droga i przyjdzie spojrzeć wstecz, nie chcę żałować, że nie spróbowałam, że zabrakło odwagi gdzieś. Chcę wiedzieć, że zrobiłam wszystko, co tylko zrobić mogłam tu. Że nie uciekłam przed miłością, gdy stanęła znów u moich drzwi. Jeśli kiedyś powiem „kocham”, będę walczyć do końca dni. Nie pozwolę odejść szczęściu, nie zamknę już żadnych drzwi. Będę walczyć, będę walczyć, choćby przyszło iść pod wiatr. Bo gdy serce mówi „zostań”, trzeba umieć przy nim trwać.
