De Schorpioen, de Schildpad en de Rivier

Een muzikale fabel over vertrouwen, verraad en vergeving. In drie stemmen – de Schorpioen, de Schildpad en de Rivier – ontvouwt zich een tijdloos verhaal over natuur en mens. - |De Schorpioen| (Intro) Ik zag hem staan, daar bij het water, met ogen als de ochtend zelf Hij zei geen woord, hij droeg zijn stilte En ik dacht: misschien helpt hij wel (Vers 1) Ik vroeg hem zacht om mij te dragen, 'Het is niet ver, slechts tot de kant' Hij keek me aan, een trage adem en reikte mij zijn open hand (Refrein) Ik zei: 'Vertrouw me, vriend, ik steek je niet, ik zweer het puur' Maar diep van binnen wist ik beter, het ligt in mijn natuur (Vers 2) Zijn rug was koel, de stroom was trager, de zon gleed traag langs onze huid Ik voelde rust, een vreemd verlangen, tot het oude gif weer uit me spuit Het was geen haat, geen boze keuze, geen plan, geen list, geen groot verraad Het was een vonk, een drift, een deel van mij dat altijd schaadt (Refrein) Ik zei: 'Vertrouw me, vriend, ik steek je niet, ik zweer het puur' Maar diep van binnen wist ik beter, het ligt in mijn natuur ♫ |De Schildpad| (Vers 1) Hij stond daar trillend aan de oever, zijn ogen vol van angst en nood Ik voelde iets wat leek op medelijden, of was het hoop, vermomd als dood? Hij vroeg: 'Mag ik met jou meevaren?' Zijn stem klonk eerlijk, haast bedeesd Ik dacht: Wat weegt een hart alleen? Dus zei ik zacht: kom, ik draag je heen (Refrein) Samen naar de over... kant, door water, wind en tijd Ik draag je, al ben je scherp, want niemand vaart alleen voorbij (Vers 2) Zijn schaduw kroop langs mijn schouders, de zon scheen warm, de stroom was traag We zwegen, want soms is stilte beter dan de waarheid die ik vreesde, elke dag Ik voelde hoe zijn adem bewoog, zijn greep werd iets te vast verankerd Maar ik dacht nog: vertrouwen is geen zwakte, tot zijn steek de stilte brak (Refrein) Samen naar de over... kant, door water, wind en tijd Ik draag je, al ben je scherp, want niemand vaart alleen voorbij ♫ |Schildpad & Schorpioen| (Brug) |Schildpad| Je hebt me gestoken! |Schorpioen| Ja, dat is het geval |Schildpad| Waarom deed je het dan? Was ik te traag, te goed van aard? |Schorpioen| Ik wist het toen ik jou bekeek, mijn gif was al in de maak |Schildpad| Je zei dat ik je kon vertrouwen… |Schorpioen| Ik loog niet, ik geloofde ’t zelf |Schildpad| We zinken samen, zie je wel? |Schorpioen| Ik weet het En ik voel de last, van schuld die niemand kwijt kan schelden |Schorpioen & Schildpad| We zinken, zonder vijand, zonder strijd, in wat we zijn ♫ |De Rivier| (Vers 1) Ik ben de rivier! Ik heb hen gedragen Kind na kind, zoals ik zovelen droeg Ik ben de rivier, de oude stroom, de vader van hun spijt (Vers 2) Hun angst, hun hoop, hun kleine daad, een golf, een rimpel, een bedrog Ik draag hun zonden zonder oordeel, in stilte, zonder recht of wet (Refrein) Ik ben de rivier, ik neem wat blijft, ik geef wat valt Geen mens ontsnapt aan wat hij is, maar in mij vindt hij zijn halt (Brug) De nacht sluit zich, het water slaapt, de stilte zingt haar eigen lied (Outro) Wat ooit verdronk, herhaalt zich zacht, tot alles weer begint Want ik ben de rivier De oude stroom, de vader van de spijt Ik ben de rivier... Ik ben de rivier ----/ Lyrics & composition © Bedhippie, 2025. All rights reserved.