W miłości jest cienka granica, nie zawsze ją widać na czas. Z radości, pogody ducha - w krainę ostrzy przenosi nas. Wystarczy gest, co niepotrzenie stare demony zbudzi ze snu i nagle chłodno się robi we mnie, a tobie nagle brakuje tchu. Ref. Powiedz mi, kiedy boli najbardziej, które to rany ściągają nas? Czemu tak trudno odejść od bólu, gdy serce znowu chce jeszcze raz? Powiedz mi, czemu — no właśnie, czemu, choć tyle razy pękał mój świat, tak bardzo kocham, gdy serce boli? Czy miłość musi mieć w sobie strach? W miłości stare się budzą rany, choć nie pamiętasz, skąd je znasz. I niosą w sobie trudne historie, które czasami powtarzasz sam, Wystarczy słowo — i niepotrzebnie ostrzem dotyka tego, co we mnie. A ten kto bogiem dziś jeszcze był - zranić Cię może najgłębiej. Ref. Powiedz mi, kiedy boli najbardziej, które to rany ściągają nas? Czemu tak trudno odejść od bólu, gdy serce znowu chce jeszcze raz? Powiedz mi, czemu — no właśnie, czemu, choć tyle razy pękał mój świat, tak bardzo kocham, gdy serce boli? Czy miłość musi mieć w sobie strach? W miłości stare się budzą rany, choć nie pamiętasz, skąd je znasz. I niosą w sobie trudne historie, które czasami powtarzasz sam, bo nie chcesz ranić, a jednak ranisz. Ktoś nie chce zranić — a boli cię. I tak stoimy naprzeciw siebie, nie wiedząc jednak jak znaleźć się. Ref. Powiedz mi, kiedy boli najbardziej, które to rany ściągają nas? Czemu tak trudno odejść od bólu, gdy serce znowu chce jeszcze raz? Powiedz mi, czemu — no właśnie, czemu, czy ktoś odpowiedź na to zna? Tak bardzo kocham, gdy serce boli… Czy można kochać, nie raniąc nas? Może to przeszłość mówi szeptami może samotność stoi u drzwi? Może wystarczy zobaczyć ranę nim znowu za nas przemówią łzy...
