Postlasinte etan sáblan planédon, kíom lónge mi náĝis tra ínka mar'? Arĝéntajn grájnojn mi kalkúlis, eĉ brílajn gémojn mi tróvis, sed támen réstis váka mia kor' Ĉu vin sufókis la vítra kupól'? Ĉu miaj píkaj vórtoj vúndis vin? Kíam mi rememóras pri l' ventoŝirmíl', sub mia brústo ío stréĉas sin. Trans miliónojn da lumjároj for, mi sérĉas vian orbíton. En la senpéza ĝardéno mi solas; nur via gravíto estas vojmontríl'. “La pléj grava afer' ne vidéblas per okúl'” sur fora stélo tiuj vórtoj eĥas plu. Mi krédis vin ordinára flór', nur unu el mil brílaj flóroj, sed vi uníka estis por mi. La silénto de vakú' bátas orel'; mia memvólo plorígis vin. Ne gardínte tiun sólan flóron, kion mi sérĉas, vagánte plu? Sur palpebrúma ekran' mi tajpas célon; per tremánta fíngro mi deségnas sólan vojon. Trans miliónojn da lumjároj nun, mi ĵétas min en vian orbíton. Al la senpéza ĝardéno mi diras adiaŭ; al via gravíto mi cédas nun.
0/500