Die kamer is blou van die skerm, niemand tuis nie behalwe die lig. Ek het die venster oopgelos sodat die aand kan inkom en my nie hoef te vra nie. Buite bly die dorp aan op 'n laer volume. 'n Hond, 'n hek, 'n kar wat wegtrek en nie terugkom nie. Sagte gons in my ore. Sagte gons in die draad. Ek is hier maar ek is nie hier nie en dis min of meer oukei. Ek het niks gedoen vandag nie en die dag het my nie gemis nie. Twee mense in dieselfde wagkamer, bewus van mekaar maar met rus gelaat. Die ketel sing vir niemand. Die mikrogolf se tyd is twee minute vinnig ek gaan dit net so los. Iets moet vooruit kyk. Sagte gons in my ore. Sagte gons in die draad. Ek is hier maar ek is nie hier nie en dis min of meer oukei. Berg lê donker teen die donker, net 'n lyn waar die sterre ophou. Iewers laai iets af. Iewers wag iets om te begin. Sagte gons in my ore. Sagte gons in die draad. Ek is hier maar ek is nie hier nie en dis oukei. Dis seker oukei. Dis min of meer oukei. Die skerm gaan af. Die kamer bly blou vir 'n oomblik langer en dan is dit net donker, net donker, net asem.
