Pokropił deszczyk drogi i mrozek je nawiedził – spełniając tym wymogi powstania gołoledzi. Nareszcie sen się wyśnił – kierujmy więc uwagę na miły widok bliźnich tracących równowagę. Gołoledź, ach, gołoledź! Któż większą radość zna? Oj, nie da nam zramoleć gołoledź - le Verglas !... Nic ducha tak nie cieszy jak tarapaty ciała, gdy – bęc i postać leży, co przed chwileczką stała. Nad potłuczonym zadkiem się inna postać biedzi. Nas śmieszą nie przypadkiem ofiary gołoledzi. Gołoledź, ach, gołoledź! Nie powtarzalna gra!? Oj, wszędzie będzie boleć gołoledź - le Verglas !... Tu ktoś się podparł nosem, aż z nosa poszła stróżka! Prześmiesznym tam znów pląsem posuwa się staruszka. Staruszek jej z pomocą śpieszący machnął kozła. Rozrywki miłe to są – gołoledź je przyniosła. Gołoledź, ach, gołoledź! To pląs! To wstrząs! To łza! Nad wszystko będziem woleć gołoledź - le Verglas !... Największe – co i nie dziw – do śmiechu są powody – gdy się na gołoledzi roztańczą samochody! Piaskarki drzemią w bazach dotknięte brakiem piasku – więc w krąg po szosach hasa wesoły tan pojazdów. Gołoledź, ach, gołoledź! Kostucha walca gra. Hej!, duszę ! Bogu ! poleć! gołoledź - le Verglas !...
