Sanmıştım Sanmıştım… bitti. Sanmıştım… artık yok devam. Biraz dinlenebilirim. Gözlerine baktım… ve dünya daha güzel renklerle doldu. Kalbim açıldı. Bir çiçek gibi… güneş dokununca sessizce açan. Gözlerine baktım… ve bir ruh gördüm. Issız bir adada. Sonra anladım… aslında benim. O adaya çekilen benmişim. Kaçtım hayattan. … Kaçtım duygulardan. Artık yaralanmak istemedim. … Hiçbir şey hissetmek istemedim. Ama sen… duvarlarımı kırdın. … Ve ben yüksekten tekrar düştüm. Buradayım şimdi… karanlığın içinde. … Buradayım. Gölgelerim dans ediyor duvarlarda. Kalan enkazda. Zihnim parçalanıyor karanlıkta. Hiçbir şey yok… ışığa giden. Hiçbir şey yok. Söyleyecek hiçbir şeyim yok. Hissetmek istemiyorum. … Acıyı istemiyorum. Belki de… gerçek değilsin. Belki bir rüyaydın. … Bilincim kapanırken görülen bir rüya. Bir rüya… ve artık uyanmak istiyorum. … Daha derine düşmeden. Düşünüyorum… keşke hiç hissetmeseydim sonsuzluğu. Keşke o adada kalsaydım. Körlüğüm içinde yalan bir dünya örüp… sadece bu kadar sanmak. Bu kadar. Affet beni… Affet beni… Affet… beni…
