อยู่ลำพังยังดีกว่า

(Verse 1) เสียงคนพาลนั้นดังอื้ออึง ต่างคนต่างพูด ไม่ฟังกันเอง เมื่อขัดแย้งก็ไม่มีใครยอม มัวแต่ถนอม อัตตาของตน (Chorus) อยู่ลำพังยังดีกว่า ถ้าเพื่อนพาแต่เรื่องวุ่นวาย หากได้มิตรที่ดีร่วมทาง จึงค่อยก้าวไปด้วยหัวใจมั่นคง (Verse 2) โกรธแล้วจำ ไม่ลืมเลือน เฝ้าผูกใจ เวรย่อมไม่จบ หากปล่อยวาง ไม่ถือสา สันติสุข จะมีให้เห็น (Outro) เหมือนช้างใหญ่ ที่เดินเดี่ยวไป ดีกว่ารวมหมู่ แล้วทุกข์ใจนัก เดินอย่างสุข สงบและดี ธรรมะชี้ ให้พบหนทาง