[Zwrotka 1] Nadszedł już czas — ten moment tak ważny, długo wyczekiwany. W twoim życiu nie zawsze stałeś na podium zwycięzców. Znałeś smak porażki — gorzki, lecz potrzebny. Nic nie dzieje się wbrew twojej wierze. Karmisz się tym, co daje los nieodwracalny. [Refren] Bo wiara to kamień, co nie pęka od czasu. W człowieku rodzi skałę, z ciszy i hałasu. I choć świat go kruszy, on wciąż się nie łamie — bo to, w co wierzysz, staje się twoim kamieniem. [Zwrotka 2] Skorupa twojej osobowości nabiera kształtu skały — stworzona, by trwać, by stać się tym, co inni oglądają z dołu: fundamentem, który przetrwa. Bo tylko wiara i ludzka chęć potrafią uczynić z człowieka to, czego pragnie jego dusza. [Refren] Bo wiara to kamień, co nie pęka od czasu. W człowieku rodzi skałę, z ciszy i hałasu. I choć świat go kruszy, on wciąż się nie łamie — bo to, w co wierzysz, staje się twoim kamieniem. [Zwrotka 3] Kamil — twardy, lecz kruchy, ciężki, a głuchy — potrafi swym widokiem zachwycić ludzi. Mały, niepozorny, pozbawiony lauru pożądania, niesiony dumą, pragnie swej damy. Dar od losu, bliski pojednaniu z ludzkim spojrzeniem w przyszłość, kreowaną przez wiarę człowieka, który był na dnie — i wstał, bo zrozumiał, że niżej już nie upadnie. [Refren] Bo wiara to kamień, co nie pęka od czasu. W człowieku rodzi skałę, z ciszy i hałasu. I choć świat go kruszy, on wciąż się nie łamie — bo to, w co wierzysz, staje się twoim kamieniem. [Zwrotka 4] Czas nieopłakany, zmienny, nieodwracalny. Szybko szczęście ucieka przez palce, a gdy smutek przychodzi — czas dłuży się bez końca. Zrealizowany. Zaplanowany. I tak — do końca. Potrafi skrzywdzić wędrowca szukającego zmiany. Ale ten, kto odnajdzie w sobie skałę, zrozumie: każdy jest panem swojej wiary. [Bridge] Ten kamień to twój diament — zobaczysz go tylko wtedy, gdy trwa wiara. Bo wiara jest siłą, która przemienia człowieka, oblicze skały w sens istnienia. Zaprawdę powiadam: miłość twarda jest jak kamień. Przecięta na pół odsłania prawdę — szczęścia lub porażki, krwi, potu i cierpienia. [Refren – finał] Bo wiara to kamień, co nie pęka od czasu. W człowieku rodzi skałę, z ciszy i hałasu. I nawet gdy runie świat, on wciąż się ostanie — bo to, w co wierzysz, staje się tobą, kamieniem. [Outro] Kamień to wyobraźnia ludzkiej natury. Może być wszystkim, czym człowiek odważy się go uczynić. Trzeba miłować ludzkość. Bo Bóg — o nieskończonych twarzach — idzie bez końca i początku, stały jak skała, którą czas przemienia w proch. Życie to dar. Piękne zwycięstwo nad chaosem. Masz czas, by nauczyć się wiary. Bo nie wszystko, co złotem błyszczy, jest skarbem. Skarb ukryty jest w kamieniu. W tobie.
