De Ononderbroken Brug [Verse 1 ] Mark zit alleen waar de ochtend grijs is, Stofdeeltjes dansen in stille vertoning. Hij telt elk jaar op dit oude houten krukje, De keuken is stil, de koffie is koel. [ Pre-Chorus 1 ] De stilte is zwaar, de kamer is te wijd, Houdt de geheimen die we in ons dragen. Een gezoem in de balken, een verschuiving in de vloer, Iets klopt aan de deur van de zwaartekracht. [ Chorus 1 ] Afstand is slechts een schaduw die we traceren, Liefde vindt haar weg door de stilte en ruimte. Geen oceaan kan scheiden, geen grens kan verdelen, Het lied dat geschreven is in een hart. [ Verse 2 ] De telefoon begint te trillen tegen het donkere hout, Zijn vader spreekt uit zoals hij wist dat hij moest: Namens de Donnelly en Coopmans clan, wenst je vader je ook een hele fijne verjaardag, Een koor van liefde dat geen afstand kan bedwingen. [ Pre-Chorus 2 ] De stilte is zwaar, de kamer is te wijd, Houdt de geheimen die we in ons dragen. Een gezoem in de balken, een verschuiving in de vloer, Iets klopt aan de deur van de zwaartekracht. [ Chorus 2 ] Afstand is slechts een schaduw die we traceren, Liefde vindt haar weg door de stilte en ruimte. Geen oceaan kan scheiden, geen grens kan verdelen, Het lied dat geschreven is in een hart. [ Bridge 1 ] De sluier begint te glinsteren, het gordijn is dun, Een warmte uit de gang stroomt naar binnen. Een moeders eigen verjaardagswens breekt door het donker, Om het hart en de geest van Mark te bereiken. [ Verse 3 ] De kamer lijkt te pulseren met een gouden glinstering, Een verhaal van vriendelijkheid dat nooit veroudert. Een gefluister suggereert dat je niets te vrezen hebt, Heb een fijne dag vandaag, laat de boodschap helder blijven. [ Pre-Chorus 3 ] De stilte is zwaar, de kamer is te wijd, Houdt de geheimen die we in ons dragen. Een gezoem in de balken, een verschuiving in de vloer, Iets klopt aan de deur van de zwaartekracht. [ Chorus 3 ] Afstand is slechts een schaduw die we traceren, Liefde vindt haar weg door de stilte en ruimte. Geen oceaan kan scheiden, geen grens kan verdelen, Het lied dat geschreven is in een hart. [ Bridge 2 ] Hij is geen fragment of drijft niet alleen, Hij is het merg van mensen die hij al kende. De Donnelly geest, de diepe trots van de Coopmans, Samen met hem zij aan zij staand. [ Verse 4 ] De ivoren toetsen van de piano trillen, Een resonantie die beweegt door grenzen van het lot. Hij sluit zijn ogen en glimlacht eindelijk, Verkortend al deze oneindige mijlen. [ Pre-Chorus 4 ] Het gewicht van de ochtend is begonnen te verdwijnen, Nu de diepte van het geschenk erkennend. De barrière breekt en de waarheid wordt onthuld, De wond van de afwezigheid is eindelijk geheeld. [ Final Chorus ] Afstand was slechts een schaduw die we traceerden, Maar liefde won de strijd en stilte wordt gezegend. Geen oceaan kan scheiden en niets kan verdelen, De familie die leeft in jouw hart. [ Outro ] Mark hoort de echo's en kijkt naar de hemel, Een vrede die de stilte nooit kan ontkennen. De brug blijft open, de ochtend is helder, En houdt de stemmen vast die hij moest horen.
