[Strophe 1] Ich stonn am Poppelsdorfer Schloss, un drööm mich off zerück. Et levve is keen jerade Stroß, doch jede Drom is Glück. Die Glocke lügge laut un wild, et Levve ist manchmol mit still Im Schadde vun der aale Zick, sinn all ming Drööm noch wigg [Refrain] Denn ich drööm hee in Bonn, vun Liebe, vun Stille, vun d’r Sunn. Vun der Südstadt met dä Veedel-Tön, wo mer laache, fiere un jeneeße kann. Un am Rhing, do stonn ich alleen, un jede Droom kritt dann zwei Been Denn ich drööm us Bonn – ming Heimat, ming Leed, minge Droom. [Strophe 2] En d’r Südstadt hängk ming Hätz, met Büdche, Café, un Leeder Hee danze mir durch Freud un Schmerz, et Jeföhl kütt immer widde. Et Hätz vun Bonn, dat schläät su frei, dringk met mir e Kölsch dobei. Vun Fründe, die do blieve, selvs wenn se ens op Reise jonn. [Refrain] Denn ich drööm hee in Bonn, vun Liebe, vun Stille, vun d’r Sunn. Vun der Südstadt met dä Veedel-Tön, wo mer laache, fiere un jeneeße kann. Un am Rhing, do stonn ich alleen, un jede Droom kritt dann zwei Been Denn ich drööm hee us Bonn – ming Heimat, ming Leed, minge Droom. [Bridge] Wenn et Laache leiser weed, un et Levve jet verzällt, dann jonn ich nooh dä Rhing erop, un spür wie et Hätz sich verhält Die Stadt is mieh als nur e Platz, sie jitt mir immer widder Kraff [Letzter Refrain – ruhig] Denn ich drööm hee in Bonn, vun Zick, die keiner mir nemme kann. Met d’r Blick op dat Schloss, wo jede Droom noch Nostalgie is. Un am Rhing, do muss et all sin – et Levve, et Glück un dat wat ich bin Denn ich drööm hee us Bonn – ming Heimat, ming Leed, minge Droom