Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού, βρήκα μια αγάπη που σκοτώνει... μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού βρήκα τον χωρισμό που ενώνει… Δεμένος πισθάγκωνα να αναζητάει τη λύτρωση...κι αυτή ποτέ να μη ζυγώνει! Η πέτρινη ψυχή μου σε χαράκωμα, χαροπαλεύει να μη σε ξελησμονήσει, κοροϊδεύοντας τον Χάρο και τον Δράκοντα πως σ’ έχει μέσα της αποδομήσει! Η λύτρωση δεσποτικά απλώνεται και μου κουνά το χέρι με μανία...μα να το πιάσω δύσκολο, ορθώνεται... μες στων παθών μου την τρελή την αγωνία! Καταλλαγιά η ορμή της αθωότητας προσκρούοντας στον φάρο της Αγάπης, που χρόνια τώρα μόνος του ορθώνεται, μοναχος στο κύμα της απάτης. Να σ’ αγαπώ δεν έχει νόημα αφού να σ’ έχω δεν παλεύω, μα η αγάπη από μόνη είν το νόημα...που κυριεύει την καρδιά... και σε γυρεύω Σε αγαπώ... και ας μη σ’ έχω!!
