⑮ 𝕷𝖆 𝖀𝖗𝖇𝖔 𝕹𝖊 𝕽𝖊𝖛𝖆𝖘 ～ Voodoo SIDE

𝔸𝕀𝕌【𝔸udible 𝕀dol 𝕌niverse】 https://suno.com/playlist/e3010b64-485a-4242-98ff-3586926574db 🆂🆃🅾🆁🆈 第一章　𝑬𝑵𝑫 𝑶𝑭 𝑾𝑶𝑹𝑳𝑫 vol.10 また一群れの少女たちが、滅んだ都市の上空に現れる。 彼女たちの名は、Voodoo。 Xanaduと相対し呪式を象徴する者たちである。彼女たちもまた自らの使命のため、ここに呼び寄せられた。 朝が来れば夜が来る。世の摂理だ。 変化と発展が希望を希望たらしめるという原理に則った彼女たちは、夜の来ない朝……停止した時間という不変を呪う。 すべては世界を再構成するための儀式。我らは呪う。世の有り様を。 犠牲になった者たちよ、呪え。 世界を変えるために。 彼女たちの歌声は粉塵と化して、汚穢と落涙を吸い灰色の雨となった。 地上の骸に降り注ぐ、 その呪詛と怨嗟の結晶をVoodooはゾンビィパウダァと呼んでいる。 "𝐴𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑔𝑟𝑜𝑢𝑝 𝑜𝑓 𝑔𝑖𝑟𝑙𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑠 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑟𝑢𝑖𝑛𝑒𝑑 𝑐𝑖𝑡𝑦. 𝑇ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑛𝑎𝑚𝑒 𝑖𝑠 𝑉𝑜𝑜𝑑𝑜𝑜. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑝𝑝𝑜𝑠𝑖𝑡𝑒 𝑋𝑎𝑛𝑎𝑑𝑢, 𝑒𝑚𝑏𝑜𝑑𝑦𝑖𝑛𝑔 𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑢𝑟𝑠𝑒,𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑡𝑜𝑜 𝑤𝑒𝑟𝑒 𝑠𝑢𝑚𝑚𝑜𝑛𝑒𝑑 ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑡𝑜 𝑓𝑢𝑙𝑓𝑖𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑚𝑖𝑠𝑠𝑖𝑜𝑛. 𝑀𝑜𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑜𝑚𝑒𝑠, 𝑡ℎ𝑒𝑛 𝑛𝑖𝑔ℎ𝑡—𝑠𝑢𝑐ℎ 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑑𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑. 𝐺𝑢𝑖𝑑𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑒𝑙𝑖𝑒𝑓 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑐ℎ𝑎𝑛𝑔𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑝𝑟𝑜𝑔𝑟𝑒𝑠𝑠 𝑔𝑖𝑣𝑒 ℎ𝑜𝑝𝑒 𝑖𝑡𝑠 𝑚𝑒𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔,𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑐𝑢𝑟𝑠𝑒 𝑎𝑛 𝑢𝑛𝑐ℎ𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒: 𝑎 𝑚𝑜𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑤𝑖𝑡ℎ𝑜𝑢𝑡 𝑛𝑖𝑔ℎ𝑡,𝑡𝑖𝑚𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑧𝑒𝑛 𝑖𝑛 𝑝𝑙𝑎𝑐𝑒. 𝐴𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠 𝑎 𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑡𝑜 𝑟𝑒𝑐𝑜𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑐𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑.𝑊𝑒 𝑐𝑢𝑟𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑎𝑦 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑖𝑠. 𝑇ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑤𝑒𝑟𝑒 𝑠𝑎𝑐𝑟𝑖𝑓𝑖𝑐𝑒𝑑, 𝑐𝑢𝑟𝑠𝑒 𝑖𝑡—𝑠𝑜 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑚𝑎𝑦 𝑐ℎ𝑎𝑛𝑔𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑣𝑜𝑖𝑐𝑒𝑠 𝑡𝑢𝑟𝑛 𝑡𝑜 𝑑𝑢𝑠𝑡,𝑎𝑏𝑠𝑜𝑟𝑏𝑖𝑛𝑔 𝑓𝑖𝑙𝑡ℎ 𝑎𝑛𝑑 𝑡𝑒𝑎𝑟𝑠, 𝑓𝑎𝑙𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑠 𝑔𝑟𝑎𝑦 𝑟𝑎𝑖𝑛. 𝐴𝑠 𝑖𝑡 𝑝𝑜𝑢𝑟𝑠 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑟𝑝𝑠𝑒𝑠 𝑏𝑒𝑙𝑜𝑤, 𝑉𝑜𝑜𝑑𝑜𝑜 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑠 𝑡ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑐𝑟𝑦𝑠𝑡𝑎𝑙𝑙𝑖𝑧𝑒𝑑 𝑐𝑢𝑟𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑙𝑎𝑚𝑒𝑛𝑡𝑠 “𝑧𝑜𝑚𝑏𝑖𝑒 𝑝𝑜𝑤𝑑𝑒𝑟.”" ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ ⑮ XanaVoo 　v(öxö)vv(ana)v [祝祭,呪式,Esperanto,party anthem,compas-méringue,khöömii-style]　 [PLAYLIST] https://suno.com/playlist/500a11b5-dfc5-4422-9eae-ea3b1ad734c8 ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 　↶⇃↧↡↓⇣⇟⇓⇊　English translation is below　⇊⇓⇟⇣↓↡↧⇂↷ ※JAPANESE translation → ⑱ 都市は夢を見ない ⑲／E18hteen→N1n9teen https://suno.com/s/32YQ4bWm4hFKxpvz [intro] [instrumental] [Verse 1] La urbo ne revas Nubskrapuloj kaj kurtenoj baras la tagon kaj la nokton, kaj la ĉielo ĉiam estas malklare malluma. [pre-chorus] Dum mia dekoka naskiĝtago mi vekiĝis kaj rimarkis: revoj estas trans la realo, konservitaj en mia koro. Kaj tio ne ĝenas min, se nur la revo ankoraŭ estas tie. [Chorus] Mi postkuras, sed mia mano ne atingas, kaj laŭ la nombro de steloj falas seniluziiĝoj. Kial la realo ne estas bela? He, diru al mi, mi petas. Dio ja ne ekzistas, tion mi jam komprenas. Sed almenaŭ vi, restu por mi fantazio. [post-chorus] La respondo, kiun mi ĉiam serĉadis, estas nur interne de mi mem. La mondo ree kaj ree rifuzas min, tamen mi antaŭeniras — certe tiel estas. [Verse 2] La urbo ne revas, sed, nu, tiel estas la realo; se vi nur revas, oni pensos vin strangulo. Dum mia deknaŭa naskiĝtago mi vekiĝis kaj rimarkis: mi ŝajnis transpaŝi la limon de la koro. Eble estis nur ŝajno; ĉu mi ankoraŭ estas en la revo? [Chorus] Mi ne atingas la mondon de plenkreskuloj, la mondo, kiun mi revis, nenie ekzistas. Kial ĝi estas tiel malmilda? He, diru al mi, mi petas. Dio ja ne ekzistas, tion mi jam komprenas. Sed almenaŭ ĉi tiu urbo, restu por mi fantazio. [post-chorus] La respondo, kiun mi ĉiam serĉadis, estas nur interne de mi mem. La mondo ree kaj ree rifuzas min, tamen mi antaŭeniras — tiel estas por ĉiu. [interlude] [instrumental] [bridge] La estaĵoj, kiuj loĝas en la urbo, estas okupataj de amado. Ŝi jam havas ĉion, kion ŝi volas, do ŝi volas nenion. Se mi havus unu solan deziron: estu magio, kiu igas vin plenkreska en unu nokto. Eĉ se temas pri unusola, ne-reigebla premiero, ĝi estus pli bona ol nun — ĉiam tiel estas. [Chorus] Mi postkuras, sed mia mano ne atingas, kaj laŭ la nombro de steloj falas seniluziiĝoj. Kial la realo ne estas bela? He, diru al mi, mi petas. Dio ja ne ekzistas, tion mi jam komprenas. Sed almenaŭ vi, restu por mi fantazio. [Chorus] Mi ne atingas la mondon de plenkreskuloj, la mondo, kiun mi revis, nenie ekzistas. Kial ĝi estas tiel malmilda? He, diru al mi, mi petas. Dio ja ne ekzistas, tion mi jam komprenas. Sed almenaŭ ĉi tiu urbo, restu por mi fantazio. [post-chorus] La respondo, kiun mi ĉiam serĉadis, estas nur interne de mi mem. La mondo ree kaj ree rifuzas min, tamen mi antaŭeniras — certe tiel estas. [outro] La urbo ne revas, ĉar ĝi vivas tro haste. Ĉe la fino de tiu senfina ĉielo, se ekzistas respondo kaŝita de plenkreskuloj, malantaŭ tiuj senfinaj nubskrapuloj, mi plonĝos tien — nu, ek! Nu… nu… Se la urbo ne revas, almenaŭ ni revu revojn, kiuj ne estas nur fantazio. ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 【English】 [intro] [instrumental] [Verse 1] The city does not dream. Skyscrapers and curtains block out the day and the night, and the sky is always dim and shadowed. [pre-chorus] On my eighteenth birthday, I woke up and realized: dreams exist beyond reality, kept safe inside my heart. And that doesn’t bother me, as long as the dream is still there. [Chorus] I keep chasing, but my hand can’t reach, disappointments fall like countless stars. Why isn’t reality beautiful? Hey, tell me, I’m begging you. I know there is no god, I already understand that. But at least you, stay a fantasy for me. [post-chorus] The answer I’ve always been searching for exists only inside myself. The world rejects me again and again, yet I move forward — surely that’s how it is. [Verse 2] The city does not dream, but that’s simply how reality is; if you only dream, people will think you’re strange. On my nineteenth birthday, I woke up and realized: I felt like I had crossed the boundary of my heart. Maybe it was only an illusion; am I still inside the dream? [Chorus] I can’t reach the world of adults, the world I dreamed of exists nowhere. Why is it so unkind? Hey, tell me, I’m begging you. I know there is no god, I already understand that. But at least this city, stay a fantasy for me. [post-chorus] The answer I’ve always been searching for exists only inside myself. The world rejects me again and again, yet I move forward — that’s how it is for everyone. [interlude] [instrumental] [bridge] The beings who live in the city are busy with loving. She already has everything she wants, so she wants nothing at all. If I had just one single wish: let there be magic that makes you an adult in one night. Even if it’s a one-time, irreversible premiere, it would be better than now — it’s always been that way. [Chorus] I keep chasing, but my hand can’t reach, disappointments fall like countless stars. Why isn’t reality beautiful? Hey, tell me, I’m begging you. I know there is no god, I already understand that. But at least you, stay a fantasy for me. [Chorus] I can’t reach the world of adults, the world I dreamed of exists nowhere. Why is it so unkind? Hey, tell me, I’m begging you. I know there is no god, I already understand that. But at least this city, stay a fantasy for me. [post-chorus] The answer I’ve always been searching for exists only inside myself. The world rejects me again and again, yet I move forward — surely that’s how it is. [outro] The city does not dream, because it lives in too much haste. At the end of that endless sky, if there is an answer hidden by adults, behind those endless skyscrapers, I’ll dive straight in — come on, let’s go! Come on… come on… If the city does not dream, then at least let us dream dreams that are not just fantasy.