นานเท่าไหร่ ที่ฉันเฝ้าคอย หวังให้เธอรักฉันบ้าง ให้เธอสวมกอด อิงแอบแนบชิดข้างกาย บอกรักไม่หน่าย ให้เธอประทับรอยจูบด้วยรักนิรันดร์ นานเท่านานที่ฉันเฝ้าคอย ดวงใจเลื่อนลอย ชีวิตร่วงโรยไป นานเท่าไหร่ใจเธอยังเป็นเหมือนเดิม มีแต่เธอเสมอไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงฉันที่เริ่มจะอ่อนแรง หมดปัญญาจะอดทนต่อไปไหว *พันธนาการกอดเธอเอาไว้แนบใจ ดึงไม่ให้เธอหนีไป แม้ฉันต้องแลกด้วยสิ่งไหนยอมทั้งนั้น ไม่ให้เธอเป็นของใคร มีเพียงแค่ฉันในใจ แม้ฉันได้เพียงกายฉันก็ยอม อยู่ท่ามกลาง ความมืดบอกของราตรีนิรันดร์กาล ขาดแสงสว่าง มีเพียงแค่เธอที่เป็นดวงไฟหนึ่งเดียว แม้ฉันเหน็บหนาวเท่าไหร่ ขาดเธอคงไม่ไหว ขาดเธอคงไม่ไหว มีเพียงฉันที่รักเธอกว่าใคร มีแต่ใจที่มั่นคงเพียงเธอ เธอเสมอที่ยังคงตรึงหัวใจ ภาวนาต่อฟ้าให้เธอรู้ ว่าฉันต้องการเธอมากสักเพียงใด แต่ทำไปเท่าไหร่เธอไม่เคยเห็น *พันธนาการกอดเธอเอาไว้แนบใจ ดึงไม่ให้เธอหนีไป แม้ฉันต้องแลกด้วยสิ่งไหนยอมทั้งนั้น ไม่ให้เธอเป็นของใคร มีเพียงแค่ฉันในใจ ก่อนที่ฉันจะใจสลาย ความรักดั่งไฟเผาใจ ให้ฉันยังทนทุกข์ไป ด้วยปราถนาในเธอ มากเกินหยุดไหว แม้ฉันต้องเลวเท่าไหร่ ฉันยอมแม้ต้องเสียใจ เพราะฉันไม่มีทางอื่นอีกแล้ว *พันธนาการกอดเธอเอาไว้แนบใจ ดึงไม่ให้เธอหนีไป แม้ฉันต้องแลกด้วยสิ่งไหนยอมทั้งนั้น ไม่ให้เธอเป็นของใคร มีเพียงแค่ฉันในใจ ก่อนที่ฉันจะใจสลาย ความรักดั่งไฟเผาใจ ให้ฉันยังทนทุกข์ไป ด้วยปราถนาในเธอ มากเกินหยุดไหว แม้ฉันต้องเลวเท่าไหร่ ฉันยอมแม้ต้องเสียใจ เพราะฉันไม่มีทางอื่นอีก
