ภูตมิทสูตรเมื่อสิ่งเกิดย่อมดับ [Intro] ใต้ลมหายใจที่ผ่านเข้ามา มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นทุกวัน เราเรียกมันว่า “ฉัน” ทั้งที่มันเปลี่ยนไปทุกคราว [Verse 1] พระผู้รู้ถามไว้กลางความเงียบ ให้มองลึกกว่ารูปและเงา สิ่งที่เราเฝ้ากอดเอา แท้จริงไม่เคยหยุดไหล รูป…ก็เปลี่ยนไป เวทนา…มาแล้วจาก สัญญา…แต่งภาพมากมาย สังขาร…พาใจเคลื่อนไหว วิญญาณ…รับรู้แล้วเลือน [Pre-Chorus] สิ่งใดเกิดขึ้นเพราะเหตุ สิ่งนั้นย่อมแปรผัน เมื่อเหตุสิ้นไปในวันหนึ่ง สิ่งนั้นย่อมคืนสู่ความว่าง [Chorus] เมื่อเห็นตามความจริง ใจจึงค่อยคลายการยึดถือ ไม่ใช่สูญเสีย…แต่คือปล่อยมือ จากสิ่งที่ไม่เคยเป็นของเรา เมื่อรู้ว่าทุกสิ่งมีวันดับ จึงไม่ต้องกอดไว้ให้นาน จากความหน่าย…สู่ความเบิกบาน จากการวาง…สู่เสรี [Verse 2] ขันธ์ทั้งห้าเกิดขึ้นเพราะปัจจัย เหมือนคลื่นทะเลไม่มีตัวตน เมื่อเฝ้ามองอย่างผู้ตื่นรู้ทุกหน ความทุกข์ค่อยหลุดจากใจ ไม่ใช่หยุดรู้สึก ไม่ใช่หยุดมีชีวิต แต่คืออยู่กับทุกสิ่ง โดยไม่สร้างโซ่ตรวนขึ้นเอง [Bridge] ความสุขผ่านมา ความเศร้าผ่านไป ความสำเร็จหรือความผิดหวัง ล้วนเป็นเพียงแขกของกาลเวลา หากใจไม่ถือไว้ โลกจะเบาลง และในความว่างนั้น มีอิสระซ่อนอยู่ [Final Chorus] เมื่อเห็นความเกิด…จึงเข้าใจความดับ เมื่อเข้าใจความดับ…จึงพบทางปล่อยวาง เมื่อใจไม่เก็บโลกไว้ทั้งทาง จึงเหลือเพียงความสงบภายใน วันนี้ยังเดินอยู่ แต่ไม่หลงเป็นเจ้าของ สิ่งใดเกิด…ก็เพียงรับมอง สิ่งใดดับ…ก็ปล่อยให้เป็น [Outro] ไม่มีสิ่งใดหายไป มีเพียงทุกสิ่ง…เปลี่ยนผ่าน และในใจที่ไม่ยึดมั่น มีอิสรภาพ…รออยู่เสมอ
