[Intro – เสียงโฆษณาโรงงานหรู] ยินดีต้อนรับสู่โรงงานชีวเศรษฐกิจ! ไม่มีอะไรเสียเปล่า ถ้ายังมีคนยอมจ่าย ของที่คุณคิดว่าไร้ค่า อาจเป็นสินค้าพรีเมียมในวันพรุ่งนี้! [Verse 1 – น้ำลาย] รับซื้อน้ำลาย บรรจุขวดขาย เพิ่มรสชาติแห่งชีวิต หยดเดียวก็ขายได้ รุ่นคนพูดเก่ง รสชาติยิ่งเข้มข้น รุ่นนักการเมือง ผลิตไม่ทันคน! เหงื่อจากนักกีฬา สกัดเป็นน้ำเกลือ เหงื่อจากคนทำงาน ทำเป็นน้ำหอมชื่อดัง เหงื่อจากคนรวย เรียกกลิ่นแห่งความสำเร็จ เหงื่อจากคนจน ติดป้ายลดราคาทันที! [Chorus – พนักงานโรงงานร้องพร้อมกัน] บีบออกมา! เอาไปขาย! ร่างกายผลิตอะไร เราเอาไปทำกำไร! บีบออกมา! อย่าทิ้งไป! ของเหลือจากตัวเรา คือสินค้าตัวใหม่! [Verse 2 – แผนกเส้นผมและเล็บ] เส้นผมที่ร่วง เอาไปทำวิก เส้นผมคนอกหัก ทำเป็นแปรงปัดแก้ม เล็บที่ตัดทิ้ง เอาไปทำกระเบื้อง รุ่นกัดเล็บเก่ง ทำลายหินอ่อนระดับเซียน! ขี้ไคลจากข้อศอก บดเป็นผงขัดรถ ขนแขนตั้งชัน ผลิตแปรงทำความสะอาด ฟันน้ำนมเก่า เอาไปทำเครื่องประดับ ฟันคุดราคาแพง เพราะมีต้นทุนค่าผ่าตัด! [Verse 3 – แผนกเสียงและอากาศ] ลมหายใจตอนถอนใจ บรรจุกระป๋องขาย ชื่อรุ่น “เหนื่อยกับชีวิต” เหมาะกับวันจันทร์ เสียงกรนทำเป็นเพลงกล่อมเด็ก เสียงกัดฟันตอนนอน ส่งขายแผนกดนตรีร็อก! เสียงจามหนึ่งครั้ง ใช้เปิดงานประชุม เสียงสะอึกสามที ทำเป็นริงโทนโทรศัพท์ เสียงท้องร้องตอนประชุม ทำเป็นเสียงเบส เสียงหัวเราะผิดจังหวะ ขายให้รายการตลก! [Bridge – ผู้จัดการประกาศ] เราพบตลาดใหม่แล้ว! น้ำตาเอาไปทำซอสเค็ม ขนลุกเอาไปทำพรมสาม-มิ-ติ ขี้หูเอาไปทำขี้ผึ้ง... เอ๊ะ อันนี้คนละเรื่อง! ส่วนความทรงจำที่อยากลืม เราจะสกัดเป็นคอร์สพัฒนาตัวเอง! [Verse 4 – สินค้าระดับพรีเมียม] น้ำตาคนดูหนังเศร้า ตั้งชื่อว่า “โอเชียนออฟฟีลลิง” น้ำมูกตอนภูมิแพ้ ขายเป็นกาวชีวภาพ สะเก็ดแผลจากความซุ่มซ่าม ทำเป็นแผนที่ชีวิต ส่วนสิวที่บีบจนแตก เราเรียกงานศิลปะร่วมสมัย! ขี้ตาตอนตื่นนอน ทำเป็นอายแชโดว์รุ่นรุ่งอรุณ เสียงท้องเสียในห้องน้ำ ทำเป็นซาวด์เอฟเฟกต์หนัง ส่วนอาการปวดฉี่ตอนรถติด เราเปลี่ยนเป็นแอปเตือนใจให้ใช้ชีวิตอย่างมีสติ! [Final Chorus – วงออร์เคสตราอลหม่าน] บีบออกมา! เอาไปขาย! ทุกหยด ทุกเส้น ทุกเสียง ทำกำไรได้! บีบออกมา! อย่าทิ้งไป! ร่างกายคือโรงงาน ตลาดคือหัวใจ! [Outro – เสียงพนักงานถามผู้จัดการ] [พนักงาน:] แล้วอะไรในร่างกายที่ขายไม่ได้บ้างครับ? [ผู้จัดการ:] ความรับผิดชอบ! [พนักงาน:] ทำไมล่ะครับ? [ผู้จัดการ:] เพราะทุกคนอยากได้ แต่ไม่มีใครอยากจ่าย! [เสียงเครื่องคิดเงินดัง — แชะ!]
0/500