Waar het land nog steeds zingt

[verse] Het land van de zilveren bergen, het koninkrijk tussen de toppen, de vallei van oude stenen waar de tijd niet wil stoppen. Het rijk van de zingende Alpen, het woud van stille dennen, hier leert elke stap je weer wie je was, wie je kunt kennen. [chorus] O noem mij de namen van landen, geschreven in licht en lucht, waar de aarde zacht blijft ademen en het hart zichzelf terugvindt. Van mist tot zon, van steen tot zee, dit lied reist verder dan jij en ik, door het land van verhalen dat altijd blijft zingen in mij. [verse] Het land van zachte regen en harde chocolade, de rivier die door herinneringen stroomt langs straten vol ballade. Het rijk van rozen en ruige bergen, kastelen diep onder de grond, kelderbier en oude dromen waar elke muur geschiedenis vond. [verse] De kust van duizend eilanden, wind die zout vertelt, het rijk van wind en water waar de horizon zich stelt. Diepe bossen, oude verhalen, het digitale woud aan zee, stille meren, snelle rendieren, waar de nacht nog ademt mee. [chorus] O noem mij de namen van landen, van vuur, van ijs, van tijd, waar de wereld langzaam leert wat ze soms te snel vergeet. Van mist tot zon, van steen tot zee, dit lied reist verder dan jij en ik, door het land van verhalen dat altijd blijft zingen in mij. [verse] Het rijk van wijn en wonderlijke steden, paprika en thermale dromen, het eiland van vuur en ijs waar nieuwe woorden worden geboren. Smaragdgroene mist en mythen, een laars vol zon en zuchten, amber tussen dennennaalden, stilte groter dan we dachten. [bridge] Een mini-rijk tussen de bergen, licht en legendes in één adem, een klein land met grote stilte waar zelfs schaduw durft te praten. Honingsteen en zachte heuvels, wijn die fluistert zonder stem, glans aan zee, zwart bergland, oude koningen herkennen hem. [verse] Lage horizonten, hoge wolken, fjorden fluisteren sneeuw, vlaktes met vurige harten, een zee die zegt: “blijf hier even mee.” Bossen vol schaduwen, een oud nest op de rots, rivieren slaan hun ritmes tegen grotten diep in het bot. [finail_chorus] Noem mij de namen van landen, van goudgeel veld en blauwe lucht, waar het licht nooit sterft en de stilte zegt: “dit is genoeg.” Van Alpen tot Adriatische zee, van mist tot melodie, dit lied is een reis zonder einde, dit land… dat zingt in mij. [Outro] De stad van fluisterende koepels, mist, thee en melodieën, ik draag ze niet op een kaart maar daar waar mijn hart wil zijn.