Husaria w Hurricane’ach

Trzymani na uboczu, bez wiary w ich siłę, Aż zabrakło swych ludzi, a niebo się paliło. Zimny rachunek zysków dał wreszcie jasny znak, Mieli gasić pożar, gdy własnych sił było brak. Wypuścili Polaków w morderczy, ciężki bój, By na obcym niebie powstrzymali wroga rój. Dolecieć na sto metrów, pod sam szwaba pysk, Krótka seria z bliska, szybki strzał i błysk. Dowódca Kellett widział morderczy szał I spisał po latach to, co sam w oczach miał: „Polacy są najlepsi” – prosty, zimny fakt, Że z nimi w powietrzu to mistrzowski akt. Bo gdy niebo pękało, oni stali jak mur, Husaria w Hurricane’ach ponad kłębami chmur! Za wolność naszą i waszą - za wolny świat, Trzysta trzy zwycięstwa znak! A gdy zeszli na ziemię, opadł z twarzy kurz, W pubach czekał ich wiwat, wino, zapach róż. Szarmanccy, opiekuńczy, w tańcu pełen czar, Wnosili w chłodną wyspę swój słowiański żar. Tak jak rządzili w niebie, siejąc paniczny strach, Tak podbijali serca w tamtych angielskich mgłach. Urbanowicz prowadził, Zumbach trzymał cel, Ferić pisał kronikę, wokół dym i biel. A obok czeski as, samotny, wolny ptak, František stawiał na wrogu własny znak. Siedemnaście maszyn strącił w jeden miesiąc sam, Niemieckiej Luftwaffe zadali serię ciężkich ran. Bo gdy niebo pękało, oni stali jak mur, Husaria w Hurricane’ach ponad kłębami chmur! Za wolność naszą i waszą - za wolny świat, Trzysta trzy wrogów postrach! Tak niewielu dało tak wiele dla ich miast, Lecz po walce szybko zgasł bohaterów blask. Stalin dał zakaz, a Londyn bał się gnieść, Więc polskim obrońcom odebrali cześć. Gdy na defiladzie świętował wolny świat, Bohaterom nieba zablokowano szlak. Zapłacili za ratunek ceną własnych ciał, A świat o nich zapomniał, bo tak silny chciał. Bo gdy niebo pękało, oni stali jak mur, Husaria w Hurricane’ach ponad kłębami chmur! Za wolność naszą i waszą - za wolny świat, Trzysta trzy wolności ptak! Bo gdy niebo pękało, oni stali jak mur, Husaria w Hurricane’ach ponad kłębami chmur! Za wolność naszą i waszą - za wolny świat,