
[Verse 1] Da Oane redt laut, weu a si fürcht vor da Ruah, da Ondare lacht, oba daham is ollas zua. De Oide schimpft auf d'Wöd, seit Joahr und Tog, und trotzdem bringt's da Nachbarin an Kucha, ganz vagrogn. [Verse 2] Da Chef spielt an Harten, geht nie in d'Knie, oba daham frog'n eam de Kinder: "Papa, host Zeit fia mi?" Da Freind mit de Sprüch', immer lustig und g'scheit, liegt in da Nocht oft munter, weu eam wos zerreißt. [Pre-Chorus] Koana is perfekt, a wenn's oft so ausschaut, hinter jeder Stirn is a G'schicht aufbaut. [Chorus] Jeder hod sei Packerl, jeder tragt sei Last, ana geht im Laufschritt, da Ondare mocht Rast. Und waun ma ehrlich san, samma olle gleich, mit unsere Schwächen werd'n ma manchmal erst reich. Jeder hod sei Packerl, des is ka Schand', erst de Riss im Herzen mochn an Menschen interessant. [Verse 3] Da Opa vergisst, wos a gestern no g'sagt, oba waun a lacht, wird de Stub'n wieder warm. De Dirn mit'n Schmäh, immer geschniegelt fein, weint im Auto hoamlich, weu's glaubt, sie muaß stark sein. [Bridge – Saxophon-Solo] (Klavier spielt ruhig, Saxophon übernimmt die Melodie, der Chor summt im Hintergrund.) [Final Chorus – mit Chor] Jeder hod sei Packerl, oba koana geht allan, waun ma z'sammhoitn, fangt des Leb'n wieda o. Nimm de Schwächen mit, versteck's net im G'sicht, denn genau de Ecken mochn aus dir des Licht. Jeder hod sei Packerl, und des is guat so, denn ohne unsre Fehler war'n ma alle bloß aus Stroh.

