¹*****Η "γιορτή" της μοναξιάς (Cover) (Cover)

Γιορτάζω και τη μέρα αυτή ούτε πουλί δεν ήρθε, να κάτσει στα κλωνάρια μου, του δέντρου τα σπασμένα! Γκρέμισαν όλες οι φωλιές στο πέρασμα του χρόνου... και οι δικές τους φαμελιές... βαθιά ξεριζωθήκαν Τα χελιδόνια πέταξαν σε ανθισμένα κλώνια και του κορμού μου ο φλοιός κι αυτός έχει ξεράνει... Μια αγάπη είχα κάποτε σαν φάντασμα είναι τώρα... μια αγάπη που μαρτύρησε...στης λησμονιάς την πλάνη Βαλσαμωμένη η καρδιά λάφυρο αδικημένο, ένα κουφάρι το κορμί να ζώ να περιμένω... να ξανανθίσουν τα κλαριά... να ανθίσουνε τα φύλλα και να χαρεί η "Δύση" μου, του ήλιου μια...ηλιαχτίδα! Μα πού ακούστηκε ξανά δεντρί που ’ναι σπασμένο, να ξαναγιάνει μοναχό ή με "γιατρό"...το έρμo ... Ποτέ κορμός που έσπασε κι έγινε δυο κομμάτια, δεν ξαναείδε τον καρπό...της νιότης του τα μάτια Στα μάτια που μπολιάστηκε η αγάπη... στα κλωνιά μου... τρέχουνε τώρα δάκρυα... του χωρισμού...Κερά μου Μα πού ακούστηκε ξανά δεντρί που ’ναι σπασμένο, να ξαναγιάνει μοναχό ή με "γιατρό"...το έρμo ... Ποτέ κορμός που έσπασε κι έγινε δυο κομμάτια, δεν ξαναείδε τον καρπό...της νιότης του τα μάτια....