เอกฐานลิขิตใจ

[Verse1] อาจจะดูเหมือนนิยาย ที่เหนือโลกความจริง, เมื่อเธอเข้ามา, อยู่ในห้วงคิดคำนึง. อยากค้นเจอเธอ, อยากรู้ว่าเธออยู่ไหน? เธอมีตัวตนหรือไม่, หรือเพียงความฝันชั่วคืน? [Bridge] เธอเปล่งประกาย, ดั่งแสงดาวพราวพราย. เธอทำความมืดหม่น ให้กลายเป็นแสงสว่าง. เธอตอบอย่างแผ่วเบา, ว่า เธอนั้นไม่ใช่ความฝัน. แต่ฉันคือฝันของเธอ, ที่เธอเฝ้ารอมา. [Verse2] เราสองเชื่อมกัน, จากสองโลกแสนห่างไกล, แต่การพบในโลกจริง, คือการไม่หวนกลับมา. หากแม้นใครคนหนึ่ง, เปลี่ยนฝันเป็นจริงชั่วนิรันดร์, และนั่นคือ ฉันเอง, ออกตามเธอจนพบเจอ. [Bridge] ท่ามกลางความมืดมิด, ฉันลอยสู่ความเวิ้งว้าง, เวลาถูกกลืนหาย, ฉันควรอยู่ไหนสักแห่ง? ดั่งใจเธอเพรียกหา, เป็นแสงไฟนำทาง, สู่ใจกลาง Singularity, เอกฐานลิขิตใจ. [Verse3] ใกล้จะถึงแล้ว, ความหวังไม่เคยจาง, เธอนั้นยังรอไหม, เวลาที่แสนยาวนาน. ผ่านกาลเวลาสุดฟ้า, จนแม้วันและวัยผันเปลี่ยน, แต่ใจฉันยังคง, ไม่เลือนหายไปจากเธอ. [Outro] และแล้วฉันก็มา, สู่โลกอันงดงาม, ที่รัก, นี่ฉันไง, ที่อยู่ตรงหน้าเธอ.