[Verse 1 — เบา ประหลาด เหมือนพูดกับตัวเอง] เธอถามฉันว่า เมื่อคืนฉันอยู่ที่ไหน ฉันตอบว่า วันนี้เมฆเหมือนมันฝรั่งเลยนะ เธอถามอีกครั้ง ว่าใครเป็นคนทำ ฉันชี้ไปที่รองเท้า แล้วบอกว่าเชือกมันยาวเกินไป โอ้... ยาวจริง ๆ ยาวจนพันข้อเท้า ยาวจนเดินออกจากคำถามได้ [Pre-Chorus — เสียงเริ่มวนซ้ำ] อย่ามองตรงนี้ มองตรงนั้น อย่าถามเรื่องนี้ ถามเรื่องนั้น เรื่องเล็ก ๆ เรื่องเล็ก ๆ เรื่องเล็ก ๆ จนเรื่องใหญ่ ค่อย ๆ จมลงน้ำ [Chorus — ระเบิด / จังหวะประหลาด] ดูสิ! ผีเสื้อ! ดูสิ! รองเท้าฉัน! ดูสิ! เมฆก้อนนั้น! ทำไมวันนี้ฟ้าสีนี้นะ? ถามฉันเรื่องอะไรก็ได้ ยกเว้นเรื่องที่เธอถาม ฉันจะให้ของเล่นกับเธอ ให้เสียงหัวเราะ ให้เรื่องน่ารำคาญหนึ่งพันเรื่อง ขอเพียงอย่าหันกลับมา [Verse 2 — จังหวะกระตุก / เริ่มรู้ว่าตัวละครกำลังจงใจ] ฉันพูดเรื่องแมว ทั้งที่เธอถามเรื่องไฟ พูดเรื่องฝน ทั้งที่เธอถามเรื่องเลือด พูดเรื่องอาหาร ทั้งที่เธอถามว่า “ทำไมถึงเกิดเรื่องนี้?” ฉันรู้ว่ามันไม่เกี่ยว ฉันรู้ว่าเธอรู้ แต่ถ้าทุกคนกำลังเถียงกันว่า แมวควรกินปลาหรือไก่ ไม่มีใครถามแล้วว่า ใครเป็นคนจุดไฟ [Bridge — ลดเหลือเสียงกระซิบ / เสียงหายใจ] มันไม่ใช่ความโง่ มันคือทางหนี หนึ่งคำถาม สร้างอีกสิบคำถาม สิบคำถาม สร้างเสียงรบกวน เสียงรบกวน สร้างกำแพง และหลังกำแพง... ฉันยังหายใจ [Breakdown — เสียงซ้อนหลายชั้น] เรื่องนี้ไม่สำคัญ! เรื่องนั้นก็ไม่สำคัญ! เธอเห็นหรือยังว่า ฉันพูดเก่งแค่ไหน? ฉันทำให้ห้องทั้งห้อง มองไปคนละทิศได้ ซ้าย! ขวา! บน! ล่าง! อย่ามองตรงกลาง! [Final Chorus — ใหญ่ / วุ่นวาย / เหมือนทุกเสียงกำลังแย่งกันพูด] ดูสิ! ผีเสื้อ! ดูสิ! ฝนตก! ดูสิ! ฉันกำลังหัวเราะ! ถามอะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่คำถามนั้น! ฉันจะเปลี่ยนไฟ ให้เป็นเรื่องแมว เปลี่ยนเลือด ให้เป็นเรื่องฝน เปลี่ยนความจริง ให้เป็นเรื่องไร้สาระ จนทุกคนเหนื่อย จนทุกคนลืม จนไม่มีใครจำได้ว่า เราเริ่มต้นจากคำถามอะไร [Outro — กลับมาเบามาก] เธอเดินจากไป ฉันยังยืนอยู่ ปลอดภัย... ชั่วคราว บนพื้นมีผีเสื้อกระดาษตัวหนึ่ง ฉันก้มลงมองมัน แล้วคิดว่า... เก่งจังนะ แค่บินผิดทิศ ก็ทำให้คนทั้งห้อง ลืมมองความจริงได้แล้ว
