*****ΦΑΝΦΆΡΕΣ & ΣΕΙΡΉΝΑΙ

Παραπονεμένα τα λόγια τα καημένα σαν σήμαντρα χτυπάνε μα δε μας ακουμπάνε. Φωνάζουμε σαν λύκοι απ’ το βουνό…. που καρτερούμε να κατέβουμε….στον κάμπο για νερό Μα οι γούρνες χύνουνε μολύβι και δηλητήριο….. η δίψα εξελίσσεται σ' ένα φρικτό μαρτύριο Σαν λύκοι ημερωμένοι και μακροημερευμένοι φερόμαστε μην έχοντας νερό…. τα σάλια μας κρεμώνται κι η πείνα μας τριγκλίζει….. και εμείς το παίζουμε χορτάτοι στον “βοσκό” Φανφάρες και “σειρήναι” όλα για θεαθήναι δήθεν θα κάνουμε επανάσταση στα κάστρα των καιρών μα ασύλληπτοι φονιάδες μας έκαναν ραγιάδες για άλλη μια φορά στα μάτια των Εθνών. Α ρε ραγιά λυκάκο η φούντα μαδημένη η λόρδα αδελφωμένη Κρέμεται απ' το κόκκαλο που σου πετά ο βοσκός… Το δάσος το καμμένο σε ‘χει ξεσπιτωμένο σαν άδικη κατάρα να ψάχνεις για γκρεμό. (finale) Φανφάρες και “σειρήναι” όλα για θεαθήναι δήθεν θα κάνουμε επανάσταση στα κάστρα των καιρών μα ασύλληπτοι φονιάδες μας έκαναν ραγιάδες για άλλη μια φορά στα μάτια των Εθνών.