ก็รู้ว่าควรอยู่ตรงไหน ก็รู้ว่าอะไรไม่ควรเผลอใจ แต่ทุกครั้งที่เธอเดินเข้ามาใกล้ เหตุผลที่มีเหมือนหายไปทุกที แค่เธอหันมายิ้มให้กัน ทำไมต้องเก็บไปคิดทั้งคืนอย่างนี้ ภายนอกยังดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ข้างในไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ต้องทำเหมือนไม่คิดอะไร ต้องซ่อนสายตาที่เผลอมอง ยิ่งพยายามห้ามใจเท่าไร ยิ่งเหมือนหัวใจไม่ยอมฟัง ยิ่งห้าม...ยิ่งรัก ยิ่งถอยเท่าไร ยิ่งคิดถึงทุกที ยิ่งทำเหมือนเธอไม่มีความหมาย ยิ่งรู้ว่าทั้งหัวใจมีแค่เธอ ยิ่งห้าม...ยิ่งเผลอ ยิ่งเจอ ยิ่งต้องเก็บอาการ ไม่อยากให้เธอรู้ว่าคนที่ดูเย็นชา กำลังแพ้ให้เธอทุกวัน ยังถามว่าเหนื่อยไหมเหมือนเคย ยังทำเฉย ๆ เวลาที่เธอเล่าเรื่องใคร ยังยิ้มได้ตอนเธอพูดถึงเขา ทั้งที่ข้างในไม่อยากฟังเท่าไร เธอคงไม่เคยคิดอะไร คงเห็นเป็นแค่คนที่ไว้ใจ ไม่รู้เลยว่าทุกคำธรรมดา ต้องใช้ความพยายามแค่ไหนให้พูดออกไป ต้องทำเหมือนไม่คิดอะไร ต้องซ่อนสายตาที่เผลอมอง ยิ่งพยายามห้ามใจเท่าไร ยิ่งเหมือนหัวใจไม่ยอมฟัง ยิ่งห้าม...ยิ่งรัก ยิ่งถอยเท่าไร ยิ่งคิดถึงทุกที ยิ่งทำเหมือนเธอไม่มีความหมาย ยิ่งรู้ว่าทั้งหัวใจมีแค่เธอ ยิ่งห้าม...ยิ่งเผลอ ยิ่งเจอ ยิ่งต้องเก็บอาการ ไม่อยากให้เธอรู้ว่าคนที่ดูเย็นชา กำลังแพ้ให้เธอทุกวัน ถ้าเธอไม่เคยคิดเหมือนกัน ก็อย่าเพิ่งรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมต่อไป ก่อนที่หัวใจจะทำอะไรเกินเลย ไม่ใช่ไม่อยากอยู่ใกล้ แค่กลัวว่าสักวันเธอจะเปลี่ยนไป ถ้าการไม่พูดว่ารักทำให้เธอสบายใจ ก็จะเก็บมันไว้...อย่างนี้ ยิ่งห้าม...ยิ่งรัก ยิ่งหนีเท่าไร ยิ่งไม่มีทางพ้น คนที่เคยคิดว่าคุมหัวใจตัวเองได้ทุกหน กลับเสียอาการเพราะเธอคนเดียว ยิ่งห้าม...ยิ่งเผลอ ยิ่งเจอ ยิ่งรักจนเกินจะไหว แต่จะไม่มีวันใช้ความรู้สึกที่มี ไปบังคับให้เธอรักกัน ยังเป็นคนเดิมที่เธอคุ้นเคย ยังยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร แค่ตอนเธอหันหลังไป... ช่วยอย่าหันกลับมา กลัวสายตาจะฟ้องว่ารักเธอแค่
