สมณพราหมณสูตรทางแห่งปัญญาอันยิ่ง (Verse 1) เมื่อมองชีวิตผ่านกาลเวลา เห็นความชรามาเยือนทุกผู้คน เกิดแล้วดับ หมุนเวียนสับสน ไม่มีใครพ้นกฎแห่งธรรมดา เราตามหาความจริงมานาน ท่ามกลางวันวานและความใฝ่หา เหตุใดเกิดทุกข์ เหตุใดโรยรา คำตอบนั้นอยู่ในใจเราเอง (Pre-Chorus) เมื่อเห็นเหตุ จึงเห็นผล เมื่อรู้ต้นทางแห่งความหมุนวน ชาติ ภพ ตัณหา อุปาทาน ล้วนร้อยเรียงผ่านกระแสชีวิต (Chorus) ผู้ใดรู้ชราและมรณะ รู้เหตุและละต้นเหตุแห่งทุกข์ รู้ทางดับไฟแห่งความยึดมั่นผูก ผู้นั้นเข้าถึงความสุขอันแท้จริง ผู้ใดเห็นสังขารตามความเป็น เห็นเกิดและดับไม่หยุดนิ่ง ย่อมพบทางแห่งปัญญาอันยิ่ง ก้าวสู่ความสงบภายในใจ (Verse 2) เวทนา ผัสสะ และนามรูป หล่อหลอมเป็นรูปแห่งความหวั่นไหว วิญญาณ สฬายตนะเคลื่อนไป ก่อกระแสแห่งใจไม่สิ้นสุด แต่เมื่อสติตื่นรู้ความจริง ทุกสิ่งอาศัยเหตุปัจจัยมนุษย์ ไม่มีสิ่งใดควรยึดเหนี่ยวหยุด เพราะทุกอย่างสุดท้ายล้วนแปรเปลี่ยน (Bridge) อริยสัจนำทางชีวิต ให้เห็นความจริงเหนือความเวียนวน สมถะทำใจให้สงบกมล วิปัสสนาพ้นจากความหลงผิด เมื่อเข้าใจเหตุแห่งการเกิด ความทุกข์ทั้งหลายค่อยเลือนลิขิต จากความยึดมั่นที่เคยเกาะติด ค่อยคลายปลิดสู่เสรีแห่งใจ (Chorus) ผู้ใดรู้ชราและมรณะ รู้เหตุและละต้นเหตุแห่งทุกข์ รู้ทางดับไฟแห่งความยึดมั่นผูก ผู้นั้นเข้าถึงความสุขอันแท้จริง ผู้ใดเห็นสังขารตามความเป็น เห็นเกิดและดับไม่หยุดนิ่ง ย่อมพบทางแห่งปัญญาอันยิ่ง ก้าวสู่ความสงบภายในใจ (Outro) มิใช่เพียงนามแห่งสมณะ มิใช่เพียงคำแห่งพราหมณ์ยิ่งใหญ่ แต่คือผู้เห็นธรรมด้วยปัญญาภายใน เข้าถึงประโยชน์แท้แห่งชีวิต เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์และความดับ ใจจึงกลับสว่างงามเป็นนิจ เดินบนมรรคาแห่งสัมมาทิฏฐิ สู่ทางแห่งปัญญาอันยิ่ง...นิรันดร์
